با شال تیکهتیکه شدهام رسیدم خونه و خزیدم تو تخت. باد خوبی میاد و پردههارو میپیچونه تو همدیگه.
رفتم شام بخورم، نشد، این گریه باز نذاشت!
سر میز بودم که به جمع کردن دوباره این تیکهتیکههای وجودم افتادم و اشکام که حتی نذاشت قاشقمرو زمین بذارم.
از اتفاق و حاشیه میگذرم، حالا به چیزی نگاه میکنم که تو دستام مونده.
چندباری شد که مجبور شدم راه اومدهرو برگردم، حواسم بود که تیکههای خودم کجا افتاده زمین، برداشتمشون،از خاکوخون تکوندمشون و با ضربو زور دوباره گذاشتمشون سرجاش.
اینبار ولی طوری دویدم که فکر کردم قرار نیست برگردم، گفتم اگه قراره از من چیزی جا بمونه بذار بمونه، شاید قراره نو بشم!
نو نشدم ولی.
انگار با یه زیرپایی، با یه مانع ندیده باز بد طوری خوردم زمین.
کجا؟ تو کوچه بنبست.
کوچه بنبستی که توش نشستهام و دیوار میبینم، میخوام بشینم زمین و اشک بریزم. اشک تمام زمین خوردنها.
مثل سوم دبیرستان که تو تجریش با آلاستارای مشکیم خوردم زمین، بیرون بودم با دوستام و انقدر حالم خوش بود که جلوی پام چیزی نمیدیدم.
خوردم زمین، با همهی وجودم. مردم دور و برم ایستاده بودند، ترسیده بودم، خیلی هم ترسیده بودم. کسی کنارم نبود که دستمرو بگیره و بلندم کنه و یادم نمیره...
امروز اما از اتفاق نترسیدم، از زمین خوردن نترسیدم.
از خودم، از کوچه بنبست، از جون نداشته برای ایستادن و راه افتادن، از خالی بودن دور و برم ترسیدم.
از بیخبری از خودم، نمیدونم قراره دوباره بایستم و چیزیرو پس بگیرم یا همینجا میشینم.
انقدر میشینم تا شکل زمین بشم، شکل دیوار، شکل همهی آدمایی که از کنار رد میشن!
امروز ولی تکیه دادم به دیوار، نفسنفس میزنم، شال سرم تیکهتیکه شده،
خودم هم شاید...