کی بر میگردی؟

داشت با سوهان برقی روی ناخن اشاره‌ام کار می‌کرد که سرشو بالا آورد، چندلحظه با تعجب نگاهم کرد و گفت: تو چجور دلت اومد شیراز ول کنی، بری تهرون؟
با اون یکی دستم با گوشیم ور می‌رفتم. آهسته سرمو بالا آوردم و گفتم: دلم نیومد، مجبور شدم.
سرشو پایین آورد و در حالی که به کارش ادامه
می‌داد، گفت: دلت برای اینجا تنگ نمی‌شه؟
گفتم: آره، برای خیلی چیزاش. برای قدم زدن تو خیابونا، برای نم بارون پاییزیش، برای کوچه پس کوچه‌هاش، برای دوستام، برای شما!
نگاهم کرد و لبخند ملیحی زد. همون لحظه همکارش از میز کناری برگشت و گفت: مگه یادت نیست هر وقت لاله میومد اینجا، می‌گفت دلم نمی‌خواد برگردم؟!
دوباره رو به من کرد و گفت: من که نمی‌تونم جایی جز شیراز زندگی کنم. حالا بری، کی برمی‌گردی؟
به ناخن‌هام نگاه کردم و گفتم: دو ماه دیگه!
سوهان رو کنار گذاشت و همین طور که داشت ناخن‌هام رو چک می‌کرد، آهسته گفت: دو ماه... چه خوب!