به یک دلیل و یک اتفاق، چیزی نوشتن من رو تریگر میکنه. منظورم هر نوشتنی نیست، فقط زمانی که میخوام راجع به خودم بنویسم، اونم نوشتنی که باید تمیز و زیبا و کم و بیش ادبی باشه.
من مدت زیادی راجع به مسائل و دغدغههای ذهنیام نوشتم و این نوع نوشتنی که جنبهی اقناع و توضیح داره و کاملا بیرون از خودمه، برای من راحتترین نوع نوشتنه.
اما اینکه بخوام راجع به خودم و احساساتم و بخصوص به شیوهی زیبا بنویسم، واقعا آزاردهندهست. و حتی ممکنه بعد از تلاش برای نوشتنش و بعد خوندنش و حس بد گرفتن از بابتش، به گریه و زاری هم بیفتم. میدونم عجیب و اغراقآمیز بنظر میاد، اما تقریبا بابتش تروماتایز شدم و برای همین اینقدر برام سنگینه.
هر متن ادبی رندومی که میخونم بهم حس بدی میده و بیشتر جذب متنهای ساده و با اشتباهات نگارشی فراوان اما با وایب صادقانه و آروم میشم و دوست دارم نوشتههای خودم هم همین وایب رو بدن. و اگر بخوام صادق باشم یه دلیلی که باعث شد چند وقت پیش اکانت تازه ساخته شدهی ویرگولم رو حذف کنم، همین وایب نوشتههامه. نوشتههام وایبی که دوست دارم رو نمیدن. وایب آروم بودن نمیدن بلکه بیشتر وایب تهاجمی بودن رو میدن. شبیه کسی که داره تند تند حرف میزنه و عجله داره انگار وسط یه دعواست. هیچ ظرافتی وجود نداره.
وقتی سعی میکنم کلمات و جملات ادبی و کمیاب بکار ببرم در نهایت حس تصنعی بودن بهم دست میده. انگار اون متن رو دادم به هوش مصنوعی که برام تزئینش کنه یا مثلا از بین یکسری از نوشتههای نویسندهها از هرکدوم یه تیکه و جمله دزدیدم و بعد کنار هم چیدمشون و شدند این متن.
دیگه دوست ندارم یک چیز ادبی و بزرگ و زیبا به لحاظ ظاهری و کلامی بنویسم. دوست دارم از نظر حس و حالی که میده، زیبا بنویسم
این تحول معنای زیبا نوشتن هم در نوع خودش جالبه.
بدیهیه که وقتی یک متن ادبی و زیبا و سراسر استعاره مینویسی خیلی حس اعتماد به نفس و ایگوت تغذیه میشه و به خودت میبالی ولی برای من این منشأ حس خوب از اونجایی میاد که میبینم صادقانه و در نهایت معصومیت؟ نوشتم. بخصوص وقتی ناراحت و غمگینم و مینویسم، اون نوشتنه تاثیر خوبی روی عزت نفسم داره حتی اگر پر از غلط غلوط و شلختگی باشه. حتی شاید اصلا سرماخوردگی باعث شد دوباره به نوشتن توی ویرگول و ساخت اکانت فکر کنم چون موقع سرماخوردگی یا موقع غم و ناراحتی و خستگی و مظلومیت، حس صداقت و معصومیت اندکی بیشتر از زمانهای دیگه میشه و نوشتن در این مواقع هم احتمال گرفتن حس خوب رو بیشتر میکنه و برای همین الان دارم مینویسم؟
حس میکنم به زودی این پست و این اکانت هم قراره حذف بشن. نمیدونم چرا با اینکه میدونم پایدار نیست اما باز هم اومدم اکانت ساختم. مشخصا خیلی به دیده شدن و حس کردنِ اینکه خودمم توی دنیا حضور دارم و بقیه حضورم رو میبینند نیاز دارم. و در همین لحظه هم اگر بخوام صادق باشم، تنها هدفم (ناخودآگاه) همین دیده شدن و حس اینکه منم حضور دارمه. ولی کلا بهتره بین مردم فقط ساکت باشم و توی فضای خصوصی که فقط خودم هستم بنویسم.
اینجوری ترس از قضاوت یا فشار نگاه بقیه روی سبک و سیاق و محتوای نوشتههام تاثیری ندارند و راحتترم. کلا من از عریان کردن خودم میترسم و بدم میاد. از اینکه خودم رو بدبخت و بیچاره جلوه بدم و ترحم بقیه رو جلب کنم متنفرم و این یکی از دلایلی هست که نوشتن دربارهی خودم رو برام سخت میکنه چون مدام باید به عوامل و کمبودهایی که این من رو شکل دادند اشاره کنم
حتی توی جمع چه واقعی چه مجازی خیلی زود بهم میریزم چون ضعفها و نقصهام نمایانتر میشن برام و همچنین حس و نگاههای بقیه اذیتم میکنه. و یکیش اینه که باعث میشن بیشتر کمبودهام رو حس کنم. منظورم از کمبودها چیزهای بزرگ و فانتزی نیست، منظورم چیزهای بدیهیه. چیزهایی که آدم اصلا نباید طلبکارش باشه چون نیازی نیست. توی هردو حالت چیزی تقصیر من نیست یا حداقل در حالت دوم واقعا هیچی تقصیر من نیست
به هرحال نمیدونم این تا کی ادامه داره. شاید هیچوقت درست نشه
تا وقتی درست نشه من باز هم به این ادامه میدم.