چند دقیقه‌ست که به این صفحه زل زدم و به این فکر می‌کنم که چی باید بنویسم. چیزی به ذهنم نمی‌رسه. کلی ایده و مطلب دارم که باید نوشته بشن ولی همزمان نمیتونم بنویسم انگار که اصلا وجود ندارند یا خیلی ناقص و درهم و برهم هستند.
یکی از ترس‌هام که توی خود نوشتن هم نمود پیدا می‌کنه، ترس از مصنوعی بودنه. اینکه حرفی بزنم یا رفتاری از خودم نشون بدم که مصنوعی جلوه می‌کنه. نیازی هم نیست کسی بخونه تا من نگران این موضوع باشم.
حسی که خودم از حرف‌ها و رفتارهام می‌گیرم کافیه تا خودم رو بهم بریزه.
چند وقت پیش همینجا یه صفحه درست کرده بودم و چندتا پست توش نوشتم ولی وقتی اون حس رو گرفتم ناچار شدم کل پست‌ها رو پاک کنم و بعد هم دلیت اکانت کنم
الان که فکر می‌کنم می‌بینم این نیاز به حس اصیل بودن و ترس از فیک و متظاهر بودن تقریبا توی اکثر ابعاد زندگی‌ام تاثیر خودش رو گذاشته و حتی باعث دور شدن و امتناعم از بعضی کارها هم شده
مثلا من هیچوقت نتونستم و نخواستم به کسی الکی ابراز علاقه و محبت کنم یا تعریفی بکنم یا هرچی
که البته چیز خوبیه اما نکته‌ی منفیش اینه که باعث شده حتی اگر حسم صادقانه هم باشه، باز هم نتونم ابرازش کنم یا از کسی تعریف کنم چون می‌ترسم نکنه مصنوعی جلوه کنم و طرف مقابل حس کنه دارم تظاهر می‌کنم یا پاچه‌خوارشم؟
یا حتی یکسری کارهایی که همه‌ی دخترها از کودکی انجام می‌دن رو هم باز نمیتونم انجام بدم
خیلی از کارها و رفتارهایی که به صورت کلیشه‌ای به جنس مونث انسان گره خوردند رو من نمیتونم بروز بدم و اگر بخوام بروز بدم به شدت حس بدی بهم دست می‌ده و حس می‌کنم خودم نیستم و دارم تظاهر می‌کنم یا حتی قصد و غرض خاصی دارم و... که البته متوجهم از دلایلش تفکرات غلطیه که تو ذهنم چپونده شده
منظورم چه کارها و رفتارهایی؟ مثلا نازک حرف زدن
یا مثلا لاک زدن و آرایش کردن
یا حتی لباس‌های روشن پوشیدن
اگر بخوام ثانیه‌ای این کارها رو بکنم به شدت حس مزخرفی بهم دست می‌ده
یا حتی جرأت ندارم جایی بابت چیزی فخرفروشی کنم و وقتی موقعیتش پیش میاد، از عمد رفتار معکوسی از خودم نشون می‌دم تا فقط اون حس مدنظر رو از خودم دور کنم
(الان هم دارم حس می‌کنم ممکنه کسی با خوندن این متن، حس کنه پیک‌می هستم که دارم سعی می‌کنم خودم رو متفاوت جلوه بدم) (۲حتی خود این پرانتز هم برای اینه که بعدا راجع به این اورثینک نکنم و پست رو پاک نکنم)
مثلا اگر توی امتحان درسی که همه ازش می‌نالند نمره‌ی ۲۰ بگیرم و بعدش بقیه تحسینم کنند، من اینجا هزار و یک دلیل بابت گرفتن اون نمره میارم و اون دلایل همگی چیزهایی هستند که هیچ ربطی به من و توانایی‌هام ندارند.
یعنی به عبارتی خودم رو عمدا کمتر از چیزی که هستم نشون می‌دم با اینکه خیلی هم به حس والا بودن نیاز دارم ولی وقتی وسط جمع باشم، از عمد کم و کاستی‌هام رو نشون مردم می‌دم
توی نوشتن هم باید تمام تلاشم رو وقف این کنم که از استعاره‌های من درآوردی و کلمات قلمبه سلمبه و رعایت علائم نگارشی و ویرایش‌های مداوم استفاده نکنم و زیبا ننویسم تا اون حس به وجود نیاد
انگار توی یه گوشه‌ای از ناخودآگاهم این موضوع چسبیده که زیبا و خوب بودن = تکبر و فخرفروشی هست
انگار برای اینکه "واقعا" موردپسند باشم و حس مثبت و خیرخواهی و راحتی بقیه رو جلب کنم، باید همواره به چیزی "کمتر از اونها بودن" بسنده کنم
نمی‌دونم این طرز فکر و حس از کجا میاد
حتی نمی‌دونم چرا این رو نوشتم. فقط می‌خواستم یه چیزی بنویسم بعد دیدم به اینجا رسیدم.
حتی نمی‌دونم این رو باید منتشر کنم یا اگر منتشر کردم بعدش قراره دوباره پاک کنم یا چی
به هرحال.
