داستان«جاده»ما را به یک آخرالزمان،زمانی که خورشید نورش را از دست میدهد و هوا سرد است،میبرد.

سرد و بارانی،بدون نشانه هایی از حیاط.سرد و بارانی،بدون نشانه هایی از حیاط.
همه جا یک لایه خاکستر است.و پدر و پسری که برای بقا تلاش میکنند.
داستان در جاده رخ میدهد و ما با آنها روزها و شبها را حین حرکت به سمت جنوب غربی آمریکا،برای یافتن جایی گرمتر و بهتر،میگذرانیم.
گویی پدر احتمال میدهد،خورشید در آنجا پر نورتر باشد و کسانی را که قابل اعتماد هستند در جنوب ببینند.
از یک نقشه استفاده میکنند،نقشه ای که گاهی وسیله سرگرمیشان میشود.
دارایی آنها جز نقشه ، تنها یک هفت تیر و یک گاری است؛گاهی حتی غذایی برای خوردن پیدا نمیکنند.گاهی غذایشان نانی است،که در آردش فضله موش دیده میشد.(البته باید بگویم آن آرد را الک کردند!)
در سیاهی و سردی داستان،نوری وجود دارد،نور آتش و نور عشق بین پدر و فرزند.
در این کتاب همراهشان همسفر میشویم و با امیدی که پدر دارد مسیر را ادامه میدهیم.بخاطر فرزندش امید دارد.
فرزندش جز او،کسی را ندارد.مادرش قبل از همسفر شدن با آنها میترسد،و کاری میکند که نباید!
گاهی مخالف کار مادر بودم،و به این فکر میکردم که شاید کارش بی رحمانه بود.و گاهی هم آنقدر مخالفش نبودم.
شوخی بردار نبود،واقعا زمانه بدی بود،سخت و بی رحم.قویی ماندن و امید داشتن در آن شرایط کار هر کسی نبود...
در حین گوش دادن این کتاب،با خودم فکر میکردم،یک انسان چطور میتواند آنقدر قویی باشد؟چگونه میتواند آنقدر تکیه گاه امنی باشد؟واقعا پدر بودن از آدم کسی را میسازد که،یک مرد به همچین کسی تبدیل شود؟یک تکیه گاه و یک آدم نیرومند؟
عشق خالصانه و زیبای پدر،در این داستان قابل تأمل است.
در جاهایی از داستان آن دو،هیچ کسی را نمیدیدند،و خودشان بودند و خودشان . اما در بعضی قسمتها هم،اشخاص دیگری را ملاقات میکردند.که گاه بد بودند و گاه،خوب.
راستش را بگویم،فضای کتاب خیلی،همه پسند نیست. و بهتر از قبل از خواند کتاب خوب فکر کنید که آیا آمادگی رفتن به این آخرالزمان را دارید؟
در بخشی از کتاب میخوانیم:
«برای پدر و پسر،جهان در وجود آن دیگری خلاصه میشد.»
اگر طاقچه،و چالشش نبود،من احتمالا هرگز این کتاب را گوش نمیدادم.چون جز سبکهای مورد علاقه من نیست.
اما با این چالش توانستم تجربیات جدیدی داشته باشم.و من از طاقچه ممنونم.
و امیدوارم کتاب بعدی،جز کتابهای مورد علاقه من باشد❤️