
هر چه میگذرد بیشتر به این نتیجه میرسم که واقعا قرار نیست این اتوبوس زندگی ما را به جای خاصی ببرد.
فقط یه وعده بود که همه ی صندلی ها پر شود و گرنه منظره واقعی همان درخت های خشک بین جاده است.همان نسیم بادی که گاهی می وزد نشانه ترنم طبیعت بکر بین جاده است.
هر چقدر هم سفر طولانی و خسته کننده باشد ولی مقصد همه را شوکه میکند.مقصد همان........