
با اینکه که باید استراحت میکردم اما من تنها تماشاگر طلوع خورشید بودم.لبخند مضحک خورشید را درک نمیکردم.واقعا هر روز خورشید با دلگرمی،سرما را به ما هدیه میدهد؟
طبق برنامه ساعت هفت و نیم امتحان شروع میشد.چند ساعت بیشتر نخوابیده بودم بخاطر همین چشمانم توان دیدن نداشت.با وجود اینکه میدانستم نتیجهی آزمون چیست ولی انجام این کار بیشتر من را آسوده خاطر میکرد.
بعد یک سال لباس مدرسه ام را به تنم آراسته کردم(اگر چه که برای امتحانات نهایی هم نیازش داشتم.)شلوار پارچه ای که معلوم نبود سرمه ای است یا سیاه به همراه پیراهن گشاد آبی را به تن داشتم.واقعا زشت است؟
از اتاقم بیرون آمدم.شوق خاصی درون چشمانم بود چرا که کسی بیدار نبود.البته باید بگم که مامان فکر میکرد فردا آزمون برگزار میشود.انگار با آمد من صدایی تولید که مامان چشمانش را باز کرد.تا مرا دید سریعا خبردار شد و گفت:تا چیزی میخوری من هم آمده میشوم.
صبحانه نان و پنیر و آب جوش بود چرا که در مقاله ای خوانده بودم هر نوشیدنی بجز آبجوش،خستگی را زیاد میکند.با اینکه دروغ گفتم اما مغزم هم در این لحظه بیشتر از این یاری ام نمیکرد.
پس از اتمام صبحانه،با مامان راهی رفتن به سر امتحان شدیم.باورنکردنی بود که ماشین هم مثل من نای هیچ کاری را نداشت.سوار ماشین شدیم.اتاقک ماشین خیلی سرد بود و اتفاق بدتر این بود که ماشین با یک استارت روشن شد.
همینطور که داریم به سمت حوزه ی امتحان میرفتیم مامان مثل دکتر ها داشت به من توصیه میکرد:باشه مامان...سوالات را با دقت حل کن...مراقب خودت باش....اول سوالات آسان را حل کن...)
با وجود ترافیک،زود رسیدیم.دلم نمیخواست پیاده شوم اما آخر که چی؟باید این روز تمام میشد.همین که من پیاده شدم مامان گفت:آزمون تمام شد همین جا منتظر بمون من برمیگردم.
بعد از خدافظی،بلاخره وارد مدرسه شدم.وقتی وارد شدم،انگار که سال پیش را دارم زندگی میکنم.همه چیز عین قبل بود.چرا هیچی چیز جدید نیست؟با وجود اینکه داشتم به خودم دلگرمی میدادم اما با هر قدم،حس میکردم چقدر همه توی این جمع سردند.
یه ربع به امتحان بود.ناظم آن مدرسه ما را به خط کرد و با هم راهی سالن امتحان شدیم.روی صندلی نشستم.هر طرف را که نگاه میکردم یک انگیزه ای در صورت بقیه دیده میشد.من که میدانستن که نتیجه ی امتحان چیست و حتی میدانم چرا این اتفاق رخ داد.اگر هم اینجام،فقط نمیخواهم مامان را ناامید کنم.
واقعا زمان زود میگذرد.ساعت هفت و نیم شد.شاید این زمان را باید با ساعت هفده و هفده دقیقه یک گروه کرد.(ساعت وقوع کلی اتفاق بد و ساعت شروع امتحان).برگه ها بین شرکت کنندگان پخش شد.روی برگه نوشته بود:(مدت زمان آزمون صد و بیست دقیقه است.سربلند و پیروز باشید).
دقیقه به دقیقه جلو میرفت و من، دریغ از یک سوال که حل کرده باشم.نمیدانم خودم را سرزنش کنم یا اما واقعیت این است که به دلایل زیادی از این امتحان شکست خوردم.
فاجعه بود مگه نه؟نیم ساعت بعد از شروع امتحان با اجازه ی مراقب برگه را تحویل دادم.دم در مدرسه منتظر مامان بود که یک دفعه کسی گفت:آزمون چطور بود.
وقتی سرم را چرخاندم دیدم که........