
دیگر قلمم جانی برای نوشتن این حجم از درد را ندارد.درست فکر میکردم هرچند که دنیای خاکستری نیاز به اشتیاق ندارد.با اینکه خودم عاشق رنگ ها بودم ولی از اینکه زیاده روی کردم و رنگین کمان خودمو را سیاه کردم،جز سکوت چیز دیگری بلد نیستم.
دور از انتظار نبود چون پس از گذشت یک سال باید محصول خود را برداشت میکردیم.برادرم برای کنکور رقابت میکرد و من هم برای دبیرستان نمونه خودمو را آماده میکردم.جالبه که همه متوجه سختی راه بودهاند ولی با این حال از من انتظار فتح دریای سیاه و یخ زده را دارند
دوربین را اگر از روی من بردارین و دیگر جهات را ببینید واقعا شوکه میشوید.حجم مشکلات زیاد شده بود،تنش به اوج خودش رسیده بود و از همه مهم تر، من یک نفر آمادگی این ابعاد را نداشتم.
حال و روز خوبی نداشتم.میترسیدم که امسال را تجدید بشوم چون هیچی بلد نبودم.یک سالی که گذشت بجز حرص کار دیگری انجام ندادم.صدای جیغ و داد موزیک کلاسیک خانه شده بود.از طرفی هم خیلی نگران مامان بودم چون خیلی پریشون بود.
مامان برای رعایت حال ما،ارتباط خود را با اقوام محدود کرده بود و یا حتی اگر هم ارتباط داشت ما را در منگنه نمیگذاشت.با این حال اتفاق مشکوکی هم رخ میداد که ما متوجه آن نمیشدیم.
مکالمات پیاپی مامان و بابا خیلی نگران کنده بود.مامان با عصبانیت فقط جمله را نیمه کاره میگفت:(مگه قرار نبود....آخه.....یعنی چی....خیلی خوب باشه...).اینها فقط مشخص کردن یک هشدار بود:(بابا در وضعیتی افتضاح گیر کرده است و حالا حالا خبری از برگشت بابا به خانه نیست.اگر چه که از مامان میخواستیم که دربارهی این موضوع با ما صحبت کند اما هر بار یک جور موضوع را عوض میکرد).
تقویم روزگار هم محو بحران ما شده بود.از کجا فهمیدم؟آنجایی که به خود می آمدیم در وضعیت جدید قرار می گرفتیم یا درست تر از آن، میگرفتم.آنجایی که فکر های منظره و تک شاخ داشتیم اما در غرق نفرین و نفرت، این موضوعات رویا شدند.
انگار ساعت آدمی لجباز است.هر چه میخواستیم جلو نرود ولی او جایی دعوت بود و باید با عجله میرفت.بلاخره چه خوب چه بد،اولین بازی سخت فرا رسید(آزمون برای دبیرستان).فکر اینکه فردا روز خوبی است واقعا مسخره بود.شب امتحان در اوج استرس بودم.از اینکه نمیتوانستم مامان را خوشحال کنم خیلی ناراحت بودم.
با تمام تلاش سعی کردم که با ذهن کویر مانند به خواب بروم.خواب در چشمانم بازی میکرد.یعنی فردا چی می شود؟