
واقعا جالبه که به هر مسئله ای که فکر کنیم،اتفاق های عجیب تری رخ می دهد.زنگ خانه را زدیم و در باز شد.شاید برای مدت ها ندیدن هم دیگر،این رفتار،پذیرایی خوبی نبود.
وارد خانه که شدیم،به چشم های خودم شک کردم.خانه همان منظره ی قدیمی و کهنه خود را داشت اما انگار عطرش را عوض کرده بود.بوی قدیم دیده نمیشد،روح گل ها مرده بود و انسجام خانه به یک مو بند بود.
بعد از احوال پرسی،انگار که سیمرغ را روی زمین دیده اند.از گریه تا اشک شوق و زیاده روی در تعریف از ما باعث شد که با حالت خجالت زده فقط جایی بنشینم.ترجیح دادم کنار بخاری بر دیوار تکیه بزنم.آخه هوا سرد بود و نفس کشیدن برایم در این سرما سخت شده بود.وجب به وجب خانه را نظاره میکردم و خاطرات به صورت سریال طور از جلوی چشمانم رد می شدند.
بدترین صفت زمستان،عدالت بی معنای شب و روز هست و همین موضوع باعث شد که زودتر بخواهیم به سمت خانه برگردیم.ولی موضوع این بود که چند روزی بود که حال آقاجون خوب نبود و برای همین که اتفاق بدی نیفتد و آسودهخاطر باشد،مامانجون سمت من کرد و گفت:نوه عزیزم نظرت چیه که امشب را اینجا بمانید؟تازه فردا هم جمعه است و درس و مشق نداری درست میگم؟
یه لحظه اجازه بدین که از این موضوع به موضوع دیگر بپردازیم.فقط یک دلیل داره و اونم اینکه آن شب به خانه آمدیم.شاید نیش و کنایه های خاله ها واقعا بدنم را زخمی کرده اند اما اصلا مامان اجازه نداد من حرف بزنم.
مامان به جای من صحبت را باز کرد و گفت:مامان جان ممنون و میدونم که نگران بابایی ولی بچه ها برای آزمون تابستون باید آماده بشند ولی قول میدهم زود به زود بچه ها را به اینجا بیاورم.
دوست ندارم کسی بقیه اش را بداند بخاطر اینکه دو روز دیگه عید است و این موضوع مهمتر است.از آن موقع فقط دو بار دیگر رفتیم و شاید غیر قابل باور باشد که آن دو موقع هم سناریو تکراری رخ داد.رفتیم داخل،گریه،کنایه،پرحرفی،سرما و بخاری.
امید داشتم با عید همه چیز درست میشود اما تماس روز چهارم فروردین....