
با اینکه بهترین لباس ها هم بپوشیم اما بهترین آرایش همان صورت لطیف بدون نقاب است که میتوان به وضوح، پاکی را در دو چشم سیاه دید.هر کجا که بخوام برم با صورت شکسته و خسته میروم.شاید شهره شهر شود اما من کاری به سخن آنها ندارم.شاید جسارت باشد اما بگذارید در خیال خود پادشاهی را ببینند.
امروز هم همان روز است با وجود سختی باید این کار را انجام دهم.پس از تایید شورای خانواده،تصمیم گرفتیم با رعایت پروتکل ها، راهی خانه مامان جون شویم.با اینکه این کار خطرناک بود اما شاید بهانهی خوبی برای فرار از اتاقم بود.ساعت شش صبح بود.آخه شش صبح؟
اگرچه که خواب درون گوشم لالایی می خواند اما اگر این موضوع را به مامان گوشزد میکردم شاید اتاق فرار بهترین گزینه میشد.همگی سوار ماشین شدیم و مثل باران نم نم حرکت کردیم.خیابان ها یکی پس از دیگری میگذشتند.محو تماشا بودم هر چند که سال ها آنجا ساکن بودیم.از فکر خونهی مامان جون داشتم کلافه میشدم.
آخرین باری که آنجا رفته بودیم قبل شیوع بیماری بود و یادمه کلی خاطره ی بامزه در دفتر زندگیمان رقم زدیم.خانه قدیمی با حیاط کوچک و در زرد رنگ از عمارت های مجلل پادشاهان عثمانی بهتربود.من نفس کشیدن را اینجا یاد گرفتم گرچه این جمله، رستم را حیرت زده کند ولی حقیقت این است.با وجود کلی خاطره خوشمزه منتها نمیدونم چرا استرس پیش زمینه ی سفرمان بود.واقعا باید چی می گفتم؟چی کار می کردم؟چه واکنشی از خود بروز می دهند؟
سوالات بی پاسخ آنقدر دور سرم گشت که دیدم رسیدیم.پس از پارک ماشین سمت خانه روانه شدیم.در زدیم در باز شد.مامان که این صحنه را دید با تأسف گفت:کی میخواد یاد بگیره که بپرسد کیه؟
از حرف های مامان ترس تگرگی می بارید.با ترس گفتم:خاله ها هم هستند؟مامان هم که میدونست من از این موضوع فوبیا دارم با لبخند گفت:بخاطر تو الان اینجا هستند.
روزگار تنها زندانی است که کسی تمایل به دستگیری او ندارد.تصور آنکه بچگی را در آنجا به سر میبردیم برایم قابل قبول نبود.دوست داشتم برای تکرار این یادگاری هم که شده گریه کنم اما گریه هم تماشاگر این خاطرات بود.وقتی وارد خانه شدیم در یک قاب کل فامیل دیده میشد.از فرط سرما سریع وارد شدیم و در کنار بخاری قدیمی بر دیوار تکیه زدیم.
این خانه با اینکه بوی خاطرات زیر دندان مزه میشد اما انگار آدم های آن خانه خیلی وقته بی روح شده بودند.مثل اینکه خیلی غرق در خاطرات بودم.زمان با عجله رو به حرکت میکرد.گفتگو های طولانی اما پوچ از احساس به سرعت رد و بدل میشد.
- (نوه ی عزیزم،نظرت چیه که امشب را بمانید؟)
- خیلی دوست داشتم اما......