این روزها در هر گوشه و کنار جهان حرفی از ویروس کرونا شنیده می‌شود. شنیده بودیم که فلفل ریز تند‌تر است اما نمی‌دانستیم تا این اندازه تند. کشورهایی با توان و ابهت زیاد در برابر این ویروس به زانو در آمده‌اند و نمی‌دانند که چگونه و به چه نحوی با آن مقابله کنند. این گونه است که گاهی کوچک‌ها آنقدر اثرگذاری بالایی از خود نشان می‌دهند که ابر قدرت‌ها در جای خود و انگشت به دهان باقی می‌مانند.
کوچک و قوی بر زندگی تک تک افراد از جمله ما دانشگاهیان اثر گذاشت. از جمله این اثر گذاری‌ها میتوان به تبدیل شدن دانشگاه علامه طباطبایی(ره) به سامانه آموزش مجازی علامه طباطبایی(ره) اشاره کرد. یک زمانی برای حضور در کلاس‌های ساعت هشت صبح، مجبور بودیم که ساعت شش راه بیفتیم تا بتوانیم به کلاس برسیم اما امروز یک دقیقه به شروع کلاس از خواب بیدار شده و از صدای استاد به عنوان لالایی برای چرت بعد از خواب استفاده می‌کنیم. روزگاری برای ثبت نام در دانشگاه باید از هفت خوان رستم می‌گذشتیم و از اتاقی به اتاق دیگر به دنبال تکمیل ثبت‌نام می‌رفتیم اما امروز و به برکت کرونا دانشجو به جای اتاق عوض کردن، سایت عوض می‌کند و در کنار خانواده با شادی و راحتی تمام ثبت نام دانشگاهش را انجام می‌دهد. قدیم‌ترها باید 48 ساعت قبل غذای دانشگاه‌مان را رزرو می‌کردیم که در کلاس درس و در دانشگاه از ضعف چشمان‌مان سیاهی نرود اما در این ایام استاد درس، مهمان سفره‌‌ی خانه‌های دانشجویان است. صد حیف که آن سختی‌ها رفت و این آسانی‌ها آمد. بحث‌ها و گفت‌و‌گوهای شیرین درسی‌مان را از دست دادیم و حفظ‌کردن مطالب جای فهمیدن آن‌ها را گرفت. دوستی‌هایمان با اساتید کم‌رنگ شده است به حدی که بعضی از آن ها را حتی یک بار به صورت حضوری نمی‌بینیم و فقط صدای آن‌ها تسکین دل‌هایمان می‌شود. این مشکلات باعث عدم فهم کامل دروس شده و همین عامل کم بهره ماندن دانشجو می‌شود. آموزش مجازی توان پاسخگویی به مسائل علمی را ندارد. کاش زودتر شر این ویروس از سر دنیا کم شود تا بلکه بتوانیم به روزهای خوشمان بازگردیم.
امیرمحمد اصغری
گاهنامه عصر بسیج دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی(ره)
