سه نکته‌ اساسی برای حیات دانشجویی‌

دانشجو چیست و کیست؟ و چه نسبتی با جامعه دارد؟ چگونه می‌توان در مقام یک دانشجو «اثرگذار» بود؟ چگونه می‌توان دانشجو بود و احساساتی نبود؟ چگونه می‌توان در بستر دانشگاه، مناسبات کشور و جهان را فهمید؟

یک. فارغ از این که در چه رشته‌ای قبول شده‌اید، به این مسئله دقت کنید که گرد مرگ بر روی دانشگاه نشسته است. دانشگاهی که روزی توسط امیرکبیر برای «توسعه و پیشرفت» تاسیس شد، امروز خود را در وضع موجود شریک نمی‌بیند. با خود بیندیشیم مسئولیت دانشگاه چیست؟ ما باید پروژه‌ای برای «احیاء دانشگاه» داشته باشیم. دانشگاه نمی‌تواند مشکلات و مسائل فرهنگ، سیاست و جامعه را درست صورت‌بندی کند و سازوکار حل آن را ترسیم نماید.
دو. مغرور نباشید. خود را در قبال همه امور مسئول بدانید. در این کشور همه چیز به من و شما مربوط است. شانه خالی نکنید. روزی همین دانشگاه سه شهید برای اعتراض به سفر وزیرخارجه آمریکا تقدیم کرد. و روزی دیگر دانشجویان همین کشور در اعتراض به مرگ 42 کارتن‌خواب در اثر سرما، در مقابل نهادهایی که به وضع کارتن‌خواب‌ها بی‌توجه بودند کارتن‌خوابی پیشه کردند. یا دیگر روزی که دانشجوهای استان‌های مختلف کشور در اطراف تاسیسات هسته‌ای اصفهان زنجیره‌ی انسانی تشکیل دادند. شان دانشجویی ما اقتضا می‌کند از اصالت سیاست و عدالت و استقلال و آزادی دفاع کنیم. از اصول اساسی دین و کشورمان حراست نماییم و چشم‌انداز ممکن را ترسیم کنیم.
سه. از همان اولین روزی که وارد دانشگاه شدید این نکته طلائی را به خاطر بسپارید: شما به عنوان دانشجو، به خودیِ خود ارزشی در جریان‌سازی دانشجویی ندارید و تنها افعال شما در بستر «جمع» است که «من» را به «ما» تبدیل می‌کند، و جریان دانشجویی هم زمانی در قامت «جنبش» می‌تواند مناسبات را تغییر دهد که «من‌های» متعدد تبدیل به «ماهای» فراوان شود. به همین سبب «باید از خود گذشت» و به «ما» اندیشید. به این فکر کنید چگونه می‌توانید حول ایده سیاسی یا اجتماعی و فرهنگی‌تان «تیم» بسازید؟ و مسئله‌تان را، مسئله یک جمعیت در بستردانشگاه کنید. در مورد تشکل‌های دانشگاه تحقیق کنید و حتماً در یکی از آن‌ها عضو شوید. تنها بستر برای تمرین «کار جمعی» تشکیلات است و اساسی‌ترین آزمون‌های زندگی‌تان در تشکیلات رقم می‌خورد. تمرین و اقامه برهان و استدلال و اقناع و جدل و نهایتاً عمل جمعی «ایده کلان» شما را می‌سازد و محقق می‌کند.

راهی طولانی در پیش است. ما هنوز در «نقطه آغاز» هستیم. در دانشگاه هم باید درس خواند و هم «تمرین عمل» کرد. در مقابل عناصر خطرناکی که شما را «منفعل» می‌خواهند سکوت نکنید.

سهیل حجتی

گاهنامه عصر بسیج دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی(ره)