
به نام خدا
ساعت سه و نه دقیقه صبحه اما احتمالاً هنوز نمیدونم ساعت سه و نه دقیقه صبحه! پتویی رو لوله کردم و با کشیدن پیرهنم روش یه بالش ساختم. چفیه قرمزم را با زاویه چهل و پنج درجه روی خودم کشیدم و با خم کردن زانوهام تونستم نود و یک درصد بدنم رو گرم نگه دارم.
ساعت سه و نه دقیقه صبحه. من هنوز خوابم و قراره اندکی بعد بیدار شم. با صدای یه رفیق، بیدار میشم و میشینم. حالا ساعت گوشیم را نگاه میکنم، ساعت سه و نه دقیقه صبحه.
برخاستن و آماده شدن برای حرکت و اسنپ گرفتن. تا ترمینال 4 فرودگاه رو اگر فاکتور بگیریم و از تعجب راننده اسنپ که چرا چهار تا آدم گنده بدون حتی یه کوله پشتی دارن میرن ترمینال حج و زیارت بگذریم، میرسیم به اینکه بعد از یک و نیم ساعت کانتر باز شد و ما به همراه دانشجوهای تهران و امیرکبیر پشت کانتر چهارده به خط شدیم. نوبت من رسید، گویا اسمم همراه اسم هفده هجده نفر دیگه توی لیست اول نبود. خیره انشاءالله!
ساعت پنج و سی دقیقه صبح
لیست جدید رو نوشتیم و منتظر، که بعد چند دقیقه، فرودگاه به وعده زیرنویس شده - که کانتر سی دقیقه قبل پرواز بسته میشه - عمل کرد و اعلان پرواز شاهرود با قدر ایر در تلویزیون بالای کانتر جاش رو به تبلیغات داد و مأمور گیت ما، بیست نفر رو با فک باز و امیدِ بسته تنها گذاشت. نمیخوام از غم چهره بچهها در حالی که داشتن پلن جایگزین کله پاچه رو میچیدن چیزی بگم، یا کاری به پیگیریهای هادی قاسمی (مسئول بسیج دانشجویی) کاری ندارم، چون نتیجه واضحه! انقلاب اسلامی بنبست نداره!
اما سر و ته کردن راننده اتوبوس پذیرش در خیابان محلی که سوارش شدیم، که با اون همه عجله ما، ده دقیقه طول کشید، چیزی نیست که بتونم ازش ننویسم! بعد حمد خدا بابت اینکه این استادمون (راننده) بالاخره دور زد و افتاد تو مسیر توجهتون رو به شهر هواپیمایی و هواپیماهای لوکسی که رد کردیم تا به ایلوشین غول پیکرمون برسیم جلب و از عکس دقیقه نودی کاروان شریف جلوی هواپیما روایت میکنم.
ساعت شش و پانزده دقیقه صبح
«قاسمی کجایی به ما صبحونه ندادن». فریاد آخرین کاروان که عدهای شون همکف نشینِ ایلوشین شدن، بلند شده که «آی هوار، به ما پک صبحونه ندادن!» ولی خداروشکر با فداکاری دانشجویان دیگر و ایثارِ تعدادی نان، همهمه به دعا و صلوات ختم شد. و هواپیما کم کم در آسمان پر میکشد.
بجز تجربه سواریِ پر سر و صدا با ایلوشین و استفاده از دوربین گوشی به عنوان نمایشگر محیط بیرون با چسبوندن دوربین به تک پنجره دیوار پشت، و گرفتگی بازو و آرنج فقط صلواتهای پیاپی رفقا میتونه در تراز نَقل بگٌنجه!
ساعت حول و حوش هفت و نیم
هواپیما میشینه و فیلم باز شدن درب پشت هواپیما به عنوان آخرین فیلم پروازِ رفت، آرشیو میشه. بر خلاف باور عموم، ما با چشم باز سوار اتوبوسهای توریستی پلاک سپاه شدیم و شوق یاد گرفتن مسیر سایت فضایی مارو یه خواب بینظیر مهمون کرد!
ساعت هشت و سیزده دقیقه صبح
خمیازه، و بیدار باش جناب قاسمی که «آی بیدارشید زنگ بزنید خانواده که الاناس آنتن بره و خیال راحت خانواده هم به همراش.» گویا اینجا که ایستادیم یه حسینیه بین راهیه که سرویس بهداشتی هم داره! اما خب از میون مسیر سرویس، ما رو برمیگردونن که سریعتر به پرتاب برسیم، گویا موسم پرتابه. عقب گرد، حرکت، سوار شدن. و افزایش علاقمندی من نسبت به اتوبوس، بخاطر اتوبوسی که روشن نمیشه!
خواب از چشم زدوده، لبیک گویان به فریاد آقا هادی که «هل رسانان انقلاب کجان؟» در حالی که همسفران آخر اتوبوس - که قائل به کفایی بودن فریضه هل اتوبوس هستند - را به اضافه نکردن بار صعب مومنین و پیاده شدن توصیه میکردم، پیاده شدم تا حاج هادی رو یاری بدم که اتوبوس راه بیفته، که دوستان صاحب ون سریعا خودشون رو به ما رسوندن و با عجله ما رو قبل از راهاندازی اتوبوس به سمت محل دیدبانی بردند.
به جز جا ماندن چفیه در این هوای سرد در اتوبوس، جا گذاشتن گوشی و لوازم دیجیتال کاملاً عامدانه و اجباری بود. ذوق، لهجه شیرین راننده ون، سربالایی، ترمز در چند سانتیمتری کمر افراد بالای تپه.
رسیدیم. ساعت هشت و بیست و چهار دقیقه صبح
از اینجا به بعد ساعتها تقریبیه و بنده تقصیر ندارم، چون در درجه اول خودم از ممنوعیت حمل ساعت دیجیتال شاکی هستم. دست سرباز، انتهای سکوی دیدبانی رو نشان میده؛ که تلویزیونهای نمایشدهنده دوربینهای نزدیک سکوی پرتاب، در کنار بلندگوها، روبروی صندلیهای سفیدِ زیر سایهبون، قرار دارند.
مستقر روی صندلی انتهایی، که خودم در ابتدای ردیف قرارش دادم؛ بسته مَشـــتیِ تغذیه رو از سرباز میگیرم؛ محتویات تامل برانگیزی دارد! آجیل مشکلگشا، موز، دمنوش سرماخوردگی نپتون، نسکافه، نبات، دستمال و چاقو، سیب سبز، شیرینی و ... . مطالعه موز، شهدای زندهای که زحمت آب جوش ریختن رو میکشیدن، استفاده از مشکل گشا جهت پرتاب موفق و خیره شدن به افق.
ساعت هشت و سی و خوردهای دقیقه
بعد از صدای گُنگ سخنرانی در قسمت ویایپی، الله و اکبر، شش، پنج، چهار، سه، دو، یک، پرتاب. در کمی دوردست قاصد میدرخشد و درخشش ماهوارهبر پونزده الی بیست ثانیه تا عبور از ابرهای آسمان در دیدرس ماست و کمی بعد فلک را سقف میشکافد و زندگی بعدی خود را آغاز میکند.
اعتراض دوستم به کم بودن تایم مشاهده قبل از اینکه بدونه ادامه عملیات توسط تلویزیونها داره نشون داده میشه طبیعیه و هیجان خاصی که پشت تلویزیونها جاریه ما رو به اون سمت میکشه.
مرحله اول با موفقیت انجام شده و مرحله دوم هم بحمدالله نیز. جدای تصور اولیه همه ما شوق و انتظار سینمایی داخل فیلمها حقیقت داره! همهمون منتظر خروج ماهواره بودیم. قرار بود سرعت به حد مشخص و دقیقی برسه و همین فناوری ایجاد و تثبیت اون سرعت خاص برای قرارگیری در مدار برام شگفتانگیز بود. از معدود دفعاتی در طول عمرم بود که افزایش نوسانات دهلیز چپ و راست قلبم با قرارگیری ماهواره 32 کیلوگرمی نور 3 در مدار 450 کیلومتری زمین همزمان میشد و این موضوع کمی برام جالب بود.
نور علی نور، لبخند، کف مرتب، بغل کردن رفقا. ساعت از دستم در رفته.
حسی بهم میگه سردار جعفرآبادی امروز خاصترین روز عمرش رو سپری خواهد کرد. اطراف سردار در حال شنیدن تشکر و توضیحات سردار به تشویق ایشان میپردازیم، که دوستم کف دو دست خود را رو به بالا به سمت من میگیره و با اشاره به سردار به بالا اشاره میکنه. جرقۀ پیچی تاریخی در تعامل با ژنرال یک کشور در سرم مثل صاعقه میگذره. میان سیل جمعیت، دوستم از جلو و خودم از پشت به سمت سردار حرکت میکنیم، کمی بعد سردار حال ماهواره نور3 را جانانه درک خواهد کرد. یکی از بچهها زیر دوخم سردار را میگیرد و یکی دیگه از بروبچ کمر، و من زیر شانههای فرمانده فضایی هوافضای سپاه، در آمادهترین حالت برای پرتاب قرار دارد. یــــــِعععععععــــک، یک. همون اول به بالا پرتابش میکنیم و هووو میکشیم! فرصت برای تا سه شمردن نیست سردار نخبه 50 ساله سپاه احتمالا در طول نیم قرن گذشته تجربه به آسمان پرت شدن رو نداشته. حماسهای که قفل اون را ورودیهای فیزیک 401 شریف باز میکنن.
بجای خون در رگ هامون آدرنالین جریان داشت و قطره قطره به سمت رودی که سوی دریای بالا انداختن سردار حاجیزاده در جریان بود در حرکت بودیم. باورتون نمیشه اما باید عرض کنم متاسفانه بادیگاردهای بیذوق، مانع از اوج گرفتن سردار اسلام شدن!

موسم موسمِ عکس یادگاری بود، و حماسه بعدی شریفیها کول گرفتن همدیگه برای خوب افتادن تو عکس. تصور اولیه این بود که این دیگه آخرین شاهکار بچهها باشه!!! اما روزگار تصمیم دیگهای در سر داشت!
در میانه بازگشت بودیم که یکی دیگر از سرداران رشید اسلام توسط چندی از شریفیها خفت و پس از شستشوی مغزی کلاه خود را به بچهها هدیه داد، بعداً در اتوبوس فهمیدیم که ایشان سردار مومن بوده و کلاهش هم از سال 95 همرزمشه!
کلاه مزین به امضا سردار جعفرآبادی میتونست آخرین ماجراجویی شریفیها باشه. اما خوب دقت کنید، میتونست! یک چیزی کم بود، هنوز رسالت خود را به جا نیاورده بودیم! بگذارید کمی روشنتان کنم. در یکی از قسمت های هری پاتر، شورای اداره هاگوارتز در بررسی پرونده آسیب خواهر اون مو قرمزه با یه نفرین، رو به هری و هرماینی و ویزلی که شاهدان ماجرا بودن، داشتن میگفتن که چرا تو این خراب شده هر اتفاقی میافته شما اونجایید؟
وضعیت ما هم همینه! شلوغ کاری تودیع معارفه فرماندار زیرکوه و ماجرای هفت تپه یه طرف، راه انداختن دورههای خفن یه طرف، نق و نوق کردنمونم یه طرف دیگه. خلاصه تهش باید همه بگن چرا تو این مملکت هرچی میشه شما اونجایید تا قشنگ جیگرمون حال بیاد.
عرض میکردم، چیزی کم بود، چیزی شبیه به نمک پاشی پایان کارِ شِف نصرت! از این رو رفقای 401 زحمت نفوذ به محل نشست سرداران را به جان خریده و دستان متعجب سردار که «شما اینجا چه میکنید!». انگشتری سرسبد سفر ستاندند، تا روحمان قانع و جمعمان مشعوف شود.
سوار اتوبوس، پز کلاه، چش درآوری با انگشتر و مسیر تا فرودگاه
ساعت در این موسم که همه ما بشدت بالاییم دیگه اهمیتی نداره.
خبر حضور سردار در ایلوشین همراه ما، به نظرم جالبتر میاد. در میان عکسهای سلفی بچهها با سردار، و اهدای پلاکِ اسم روی پیرهنش به یکی از بچهها، بعد از تموم شدن سینی انگشترهایی که آورده بود، کم مونده بود من به گرفتن عینک سردار به عنوان آخرین اکسسوری همراهش وسوسه بشم، ولی گویا عینک سردار را خدا آزاد کرد! پیاده میشیم و در اتوبوس فرودگاه که گویی قحطیاش آمده میچپیم و لحظات رایگان رد شدن (همه ما اینهمه دانشجو) از گیت مترو لبخند بر لبانمان مینشاند.
ساعت یک و بیست دقیقه
گیت سردر اصلی دانشگاه، به کارت چراغ سبزی نشان میدهد و دو لنگه دروازه کوچک شیشهای بال میزنند. الحمدلله. چه روز پربرکتی، هشتصد کیلومتر را پیمودیم، کف هواپیمای نظامی تیک آف کردیم، فلک را سقف شکافتیم، از ته دل فریاد کشیدیم، ژنرال فضایی مملکت را به هوا پرتاب کردیم، با خادمترین خدام مردم عکس یادگاری گرفتیم، و برگشتیم.
اما همونطور که نمیشه نخوند، ما هم خوندیم: تو راه بودیم خوش بودیم، سوار لاک پشت بودیم.
✍️ محمد مهدی گلمحمدی