یادداشت شرکتکننده اول در مسابقه خاطرهنگاری
از سال دوم دوران کارشناسی تا همین پارسال که سال دوم ارشدم را میگذراندم، هیچ اردوی جنوبی را از دست ندادم. اگر کرونا نبود، امسال هفتمین اردویی بود که شرکت میکردم ولی کرونا دو سالش را از ما گرفت. دو سالی که به نظر با هیچ چیز دیگری جبران نخواهد شد.
هر یادمان جنوب که میرویم، حس و حال خودش را دارد ولی برای من هور یادآور خاطرات بیشماری است. به خصوص پارسال که باران شدیدی گرفت و لحظات مهیجی را برایمان ساخت. به هور که رسیدیم، ابتدا غذا خوردیم و منتظر شدیم تا گروههای قبل از ما از منطقه خارج شوند. حدود یک ساعتی منتظر بودیم تا بالاخره اذن ورود داده شد. به دو صف تقسیم شدیم و با اشاره مسئول بخش مربوطه، وارد منطقه شدیم.
ابتدا به محل سرپوشیدهای رفتیم که با همان تجهیزات دوران جنگ ساخته شده بود و اثری از مواد ساختمانی در ساخت آن وجود نداشت. نماز را همانجا خواندیم. در این چند سال، معمولا هر موقع هور میرفتیم، هادی قاسمی روایتگری را انجام میداد. آقای قاسمی واقعا یک راوی تمام عیار است. هم احساسات شما را تحت تاثیر قرار میدهد، هم عقل شما را به فکر وا میدارد، هم درمورد زمان جنگ صحبت میکند، هم مسائل امروز کشور را تحلیل میکند و خلاصه همه فن حریف است. ولی خب من به شخصه نتوانستم از روایتگری ایشون استفاده کنم و به علت خستگی بسیار شدید، همان انتهایی جایی که بچهها نشسته بودند، خوابیدم.
بعد از پایان روایتگری، قرار بود که هر کس تمایل دارد لباس غواصی بپوشید و بقیه هم سوار قایق شوند و دوری در هور بزنند. منتهی در همین لحظه باران شدید شروع به باریدن گرفت. شاید چنین بارانی در کل عمرم ندیده بودم. بچهها هم از فرصت استفاده کردند و در همان محل سرپوشیده شروع کردند با مداحی خواندن و سینه زدن. اولش با یک جمع کوچک شروع شد ولی کمکم همه همراهی میکردند. حس و حالی عجیبی بر فضا حکمفرما بود. بعضیها میخواندند. بعضیها سینه میزدند. بعضیها اشک میریختند و خلاصه هر کس مشغول کاری بود.
باران برای لحظاتی قطع شد و بچهها به سمت هور حرکت کردند تا سوار قایق شوند. ولی مسئول بخش مربوطه اجازه نمیداد و ادعا میکرد که هور مواج و خطرناک است. در همین اثنا بود که دوباره باران گرفت. بچهها به سمت حسینیه دویدند تا از باران در امان باشند ولی بعضیها ماندند. ماندند و شروع کردند به سینهزنی و مداحی زیر باران. حس و حالشان را خیلی دوست داشتم. هنوز هم وقتی فیلمهای آن لحظات را میبینم، حسرت میخوردم که چرا من بینشان نبودم. آن موقع ترسیدم که سرما بخورم.
بعد از چند دقیقه، باز هم باران قطع شد. حالا ما مانده بودیم و التماس از مسئولین آنجا که ما را سوار قایق کنند. درخواستها و التماسها و مسخرهبازیها و شوخیها، هیچ کدام کارگشا نبود. تا جایی که خود هادی قاسمی به محل سوار شدن قایقها آمد. ما ایشون را از اردوهای قبلی میشناختیم و ایشون هم ما رو میشناخت. در نتیجه با اصرار، بالاخره ایشون قبول کرد و ما رو سوار قایق کردند و حالا مرحله جدیدی از هور آغاز شده بود.
با یک ترکیب مشتی سوار قایق شدیم و هر چه مداحی و آهنگ بلد بودیم خواندیم. وسط راه هم قایق جایی نگه داشت و همگی به داخل آب پریدیم. کمی هم داخل آب با هم شوخی کردیم و سوار قایق شدیم و به محل اولیه برگشتیم.
ولی انگار این هور نباید تمام میشد. تازه بعد از برگشت ما، گروهی با طبل و دمام و سنج آمدند و شروع کردند به نواختن یک موسیقی دلنشین جنوبی. یکی از بچههای ما هم که صدای خوبی داشت، شروع کرد به خواندن. هور پارسال ما، همه چیز داشت. اشک داشت. خنده داشت. حس و حال معنوی داشت. یاد شهدا داشت. سینهزنی داشت و خلاصه تبدیل شد به یکی از بهترین خاطرههای اردوهای جنوب من و شاید یکی از بهترین خاطرات عمرم...