هنر مخدر

نقل است زمانی که حضرت حجت (عجل الله فرجه الشریف) ظهور کند، مساجد بسیاری را خراب کند. نه تنها اموالی که خرج هنر و زیبایی آن‌ها شده حضرت را از این کار منصرف نمی‌کند، بلکه گویی علت تخریبشان دقیقا همین است. مگر اسلام چه انتظاری از هنر و هنرمند دارد که حتی زمانی که به نظر می‌رسد در خدمت پایگاه دین درآمده‌اند، آن طور نباشند امام زمان نبودشان را ترجیح می‌دهد؟

نقل است بعد از اسلام، اولین مساجد عظیم در دمشق ساخته شد. و زیباترین کاخ والیان حکومت را معاویه داشت که توصیف گنبد یاقوتی و ستون‌های مرمری و سنگ‌فرش‌های از مرجان‌های دریاییش، در کتب تاریخی مانده. این کاخ و امثالش حسادت مردم دمشق را شعله‌ور می‌کرد؛ و باقی بزرگان شهر هم به تبعیت از امیرشان، عمارت‌هایشان را وسیله‌ای برای جلوه‌ی عظمت خود و قبیله‌شان قرار می‌دادند. در حالی که در نزدیکی دمشق، قدسیا روستایی بود با خانه‌های کاه‌گلی و سقف‌هایی از نیزارهای دریا.

البته همچون قدسیا در نزدیکی دمشق کم نبود. مهمانی‌هایی هم که رقاصه‌ها هنر خود را برای جوانان به نمایش می‌گذاشتند بسیار بود. و جوانانی همچون مهاجر بن عبدالرحمن یا سلیم ابن هشام که جوانی خود را در عیش و نوش و حبیبه‌بازی سپری نمی‌کردند دست‌مایه‌ی تمسخر باقی قرار می‌گرفتند. اشتباه نشود، همه هم ادعای ایمان می‌کردند و چه بسا شکوه و جلال کاخ سبز معاویه را نشانی از عظمت ملک اسلام دربرابر روم می‌دانستند. اما وقتی مسافری از شام به کوفه می‌رفت و سراغ کاخ علی را از مردم می‌گرفت، با تلخند و تعجبی روبرو می‌شد که علی و کاخ؟! اما معاویه هم خود غافل بود و هم هنرِ عرضه‌ی غفلت به جامعه را خوب می‌دانست. هنری که بهترین معمارها در کاخ‌ها و مساجد دمشق به خرج می‌دادند، آیینه‌ای بود از بی‌چیزی و استضعاف کارگران و روستاییان اطراف دمشق. هنری بود که مردم را به خود درگیر می‌کرد و از خدا می‌راند. هنری که خرج تجمل کاخ‌ها و مساجد می‌شد، به همراه هنر رقاصه‌های شهر، آلت دست معاویه بودند برای غفلت و فریب مردم و وابسته کردن آن‌ها به خودش. و در آخر جهل و دروغ که در قامت شعر و سخنوری چنان اخبار کذب را راست و راست را کذب جلوه می‌دادند که از همه‌جا بی‌خبرها جانشان را هم در نتیجه‌ی جهلش از دست می‌دادند. مثلا زمانی که پیراهن خونین عثمان را با اشک و زاری به شامیان نشان داد، و چنان سخنوری کرد که همه یقین کردند علی (علیه السلام) قاتل است.

اما امروز در تهران هم، هنر اموی از گوشه و کنار رخ می‌نماید. در کاشی‌ها و قالی‌های مساجدی در پاسداران و خیابان ولیعصر و کجا و کجا. در استخرهای زیبایی که مخصوص طبقه‌ای خاص است که از قضا بعضا ادعای تدین دارند. در خانه‌های چند ده میلیاردی که شاید اتاقی مخصوص نمازگزاری داشته باشند. در تلویزیون‌ها و گوشی‌های موبایل که هیچ قبحی را برای جوانان نگه نمی‌دارند و هر چیزی را برای چشمانشان عرضه می‌کنند. در آن موسیقی‌ که تارش غفلت است و آوازش شهوت. جوانانی که بی‌‌خبر از محرومیت حاشیه‌های شهر و روستاهای کشور در فراق یک بازی کامپیوتری اشک از چشمانشان جاری می‌شود. بازی طوری در نهایت هنرمندی و در جهت غفلت ساخته شده که او را این گونه مسحور خودش کرده. مردمانی بی‌خبر از درد گرسنگان و بی‌خانمان‌های حواشی تهران و روستاهای ایران و مظلومین یمن و فلسطین و آفریقا.

این غفلت‌ها در اسلام، بدعت اموی بود؛ و سرمنشأ معاصرش آمریکاست. پس این هنرها اموی و آمریکاییست. و البته حاکمی هم که از این غفلت‌‌ها استفاده کند، کاخ‌نشینی کند و عمارت بسازد، خوی اموی دارد و آمریکاییست. گرچه از سفارت آمریکا بالا رفته باشد. همان طور که امام عزیز ما گفت: «تنها هنری مورد قبول قرآن است که صیقل‌دهنده اسلام ناب محمدی (صلی الله علیه و آله و سلم)، اسلام ائمه هدی (علیهم السلام)، اسلام فقرای دردمند، اسلام پابرهنگان، اسلام تازیانه‌خوردگانِ تاریخِ تلخ و شرم‌آور محرومیت‌ها باشد. هنری زیبا و پاک است که کوبنده سرمایه‌داری مدرن و کمونیسم خون‌آشام، و نابودکننده‌ی اسلام رفاه و تجمل، اسلام التقاط، اسلام سازش و فرومایگی، اسلام مرفهین بی‌درد، و در یک کلمه «اسلام امریکایی» باشد.»

به راستی تنها هنری مورد پذیرش است که از غفلت برهاند؛ برای مستضعفین، نیروی مبارزه باشد؛ واقعیات را بیان کند و از آرمان‌ها بگوید. هنری که نه برای خودش جلوه‌گری کند بلکه به خدا برساند