«هنر، یاد بهشت است و نوحهی انسان در فراق هنر، زبان غربت بنیآدم است در فرقت دارالقرار و از همین روی همه با آن انس دارند، چه در کلام جلوه کند، چه در لحن و چه در نقش؛ انسی دیرینه به قدمت جهان. هنر، زبان بیزبانی است و زبان همزبانی.»1 هنر، والاترین آفرینش انسان است که در اوج پیوند انسان با عالم ملکوت در حیات بشری رخ مینماید و بنان و بیان را به رقص میآورد و تجلیگاهی از عشق، طراوت، دوستی و زیبایی را در جامعهی انسانی برپا میسازد. این هنرِ هنر است که انسان سافل و آفل را به افقها و قلههای عالی و باقی سوق میدهد و فروخفتگان در وادی منیّت و خودیت را با هویت و حقیقت پیوند میزند.
هنر در ذات خویش بیدار است و بیدارگر، زنده است و احیاگر، هنرمندِ واصل است که بین حق و باطل فاصل میشود و با بیدارگری و احیاگری نقش میآفریند و فضیلت و معنویت و نورانیت و شهادت را همچون شهید آوینی در اوج تباهیها و سیاهیها به ارمغان میآورد. امروز، این وظیفه و رسالت دانشجو و دانشگاه است که بیدارگری و احیاگری را پیشهی خود سازد و در عصر غارتگری و چپاولگریِ سرمایههای انسانی، هنرمندانه از حیات انسانی دفاع نماید. در این شماره، سعی کردیم با بازنگری اصول و مبانی هنر انقلابی، نسبت خودمان را با آن بسنجیم و فاصلهی خودمان را تا آن حالت مطلوب، آن هنری که به تعبیر امام صیقل دهندهی اسلام ناب محمدی صلی الله علیه و آله و سلّم، اسلام فقرای دردمند و اسلام پابرهنگان است و هنری که کوبندهی سرمایهداری مدرن و کمونیسم خون آشام و نابودکنندهی اسلامِ رفاه و تجمل است را واضحتر ببینیم.

1.سید شهیدان اهل قلم، مرتضی آوینی