
بی مقدمه عرض میکنم! حقیقت این است که جای مسائل مهمی مانند عدالتخواهی و مبارزه علیه ظلم در سینمای جهان خیلی خیلی خالی تر آن است که باید باشد! دلیلش هم نگاه سیاسی، ،صنعتی یا افیونی به سینما یا هر چیز دیگری که هست بررسیاش باشد به عهده خودتان....
از این نظر میتوان گفت فیلمی مانند" v for vendetta " یا همان "ک مثل کین-خواهی"از نظر موضوع، اثر متفاوتی است. این اثر که از روی رمانی به همین اسم ساخته شده است؛ به موضوع قیام علیه حکومت ظالم پرداخته است. البته این، به این معنا نیست که این اثر ، اثر خوب و کاملی است.
در واقع میشود گفت محتوای فیلم و ادعایی که فیلم دارد (و حس حماسی فیلم که بارها آهنگ :برپاخیز !از جا کن!... را در ذهنم پخشکرد!) بر لزوم نگاه ذره بینی ما به فیلم تاکید میکند.
فیلم روایت یک حکومت تخیلی استبدادی در انگلستان است که ظاهرا فساد در آن موج میزند و همه جوره آزادی مردم را نفی کردهاست. در این فضا شخصی که خود قبلا ضربهای اساسی از این حکومت دیده و در آتش ظلم آن سوخته است، قیام میکند و در حالی که آن ماسک معروف را بر چهره دارد، با مبارزه و انجام چند عملیات و پیرو جمع-کردن می¬خواهد حکومت را زمین بزند. شعار اصلی او در این مبارزه "آزادی برای همه" است؛ و در جایی از فیلم هم می¬گوید که «من یک فرد نیستم بلکه یک عقیده¬ام و عقاید ضد گلوله هستند»
اینجاست که فیلم ما را با دریای سوالات بیجواب تنها میگذارد که به مهمترین آنها می-پردازیم. اولا که کدام عقیده؟ آیا کسی که رهبر مبارزه با ظلم باشد حتما باید کینه شخصی داشته باشد یا این فقط برای دراماتیزه کردن داستان است؟
چرا کسی که عدالت و آزادی برای مردم می¬خواهد خود را با عملیاتهای تروریستی مانند بمبگذاری و... معرفی میکند ؟ در حالی که بهترین معرفی برای این فرد ارائه جهانبینی-اش است؛ چون هر انسان آزادهای با عدالت و ظلم ستیزی همراه میشود
چرا کسی که با حکومت فاشیستی مبارزه می¬کند خودش تحرکات فاشیستی دارد؟
جالب است که نمایانترین ویژگی حکومت در فیلم فاشیست و سرکوبگر بودنِ آن است و باقی مصادیق ظلمِ آن در حاشیه است. حتی از طرح جهان بینی حکومت مستبد هم خبری نیست. نکته اینجاست که یک حکومت می تواند فاشیست نباشد؛ اما به دلیل جهان بینی که دارد به مردم ظلم کند؛ و اتفاقا اصلِ مبارزه آنجا اتفاق میافتد. زمانی که جهانبینیها به هم می رسند. بر اساس جهان بینی ها انسان ها در دو طرف تربیت میشوند و در نهایت در مقابل هم صف میکشند. در غیر این صورت صف کشیدنها بیمعناست. در کل میتوان گفت فیلم نه تنها جهانبینی خاصی به ما نشان نمی دهد بلکه در نمایش یک مبارزه هم در همان "میم اول مبارزه" می ماند!
برویم مبارزه کنیم چون دشمن ظالم است خب بعد چه؟ راه درست چیست؟ حکومت باید چگونه باشد؟ باز هم سکوت فیلم!
دوگانه آزادی-فاشیسم میسازد تا با تیرهکردن طرف مقابل آزادی با مفهوم مطلوبش را تطهیرکند. در همین راستا در یک داستانِ فرعی حدود بیست دقیقه، اساسی از همجنسگرایی دفاع میکند؛ تا مهر روشنفکری هم بر عقاید شخصیت قیام کرده بزند.
مسئله این است که سال هاست سینمای نظامِ سرمایه، خالی از طرح انواع جهانیبینیها است. آن، خوب و بد های کلان و در سطح حکومت را دقیق مطرح نمیکند و سعی دارد اگر هم چیزی را مطرح میکند؛ آن قدر آن مسئله را سطحی و پوچ کند تا کاملا ذبح شود. اگر هم زمانی گوشِ کسی احیانا به کلمهای مانند عدالت خورد؛ همان مفهوم فلج و مریضی به ذهنش تبادرشود؛ که آنها میخواهند.