مشخص است چرا نباید رأی بدهیم. 42 سال است از این نظام می¬گذرد اما وضعیتش این است. این از برقش، این از گرانی¬اش، این از فقرش، این از بیکاری¬اش، این از تورمش، چه چیزی¬اش درست است؟ وضعیت فعلی خیلی خراب است. رأی بدهم که یعنی قبول این وضعیت؟ منطق می¬گوید با رأی ندادنم به وضعیت فعلی اعتراض کنم. اصلاً مگر راه اعتراض دیگری داریم؟ من هستم و این یک رأی.
فقط که همین یک دلیل برای رأی ندادن نیست. اصلاً رأی من اثر ندارد. رأی می¬دهم اما آخرش آن کسی که خودشان بخواهند بهعنوان رئیس¬جمهور مشخص می¬کنند. غیر از این، اینقدر وضعیت ممکلت خراب هست که کسی نتواند درستش کند. رأی من چه کاری مگر می¬تواند بکند؟ با رأی من بیکاری و فقر حل می¬شود؟ با رأی من آشغال¬جمع¬کن¬ها صاحب کار آبرومند می¬شوند؟ با رأی من کشور از این فلاکت در می¬آید؟ اگر کسی بگوید بله، واقع ابله است. اصلاً فرض محال میکنم که رأی من مهم باشد. به کی رأی بدهم؟ به این 7 نفر ؟! بعید می¬دانم کاری بتوانند بکنند. وضعیت سیاست مداران¬مان واقعاً اسفبار است.
البته می¬دانم اینقدر هم تصویر سیاه نیست. انصافاً در جاهایی رشد داشتیم در این 42 سال. حوزهی نظامی¬مان دست برتر دارد، امنیت داریم، از لحاظ علمی فوق العاده¬ایم، عدالت خیلی بهتری داریم و ... اما اجازه بدهید فریاد بکشم از این همه ناکارآمدی و فساد و فحشایی که در کشورم در حال اتفاق افتادن است. دنیای فعلی این شکلی شده است. اگر رأی ندهم، اعتراض می¬کنم به این وضعیت و این اعتراض من، بهخوبی دیده می¬شود. اما خدای نکرده یک تفکری مثل این 8 سال روی کار بیاید چه؟! زیر این بار، دیگر نمی¬توانیم تحمل کنیم. همین الان هم کمرمان شکسته است. کدام آدم عاقلی سرنوشت اجتماعی¬اش را رها می¬کند تا دیگران برایش تصمیم بگیرند؟ اگر هم رأی بدهم، یک عده ممکن است که فکر کنند این بخور بخورها و ضعف¬های فعلی را تأیید کردم. اما اگر آدمش انتخاب شود، شاید بتواند این وضعیت را به هم بزند! هدف من که خود اعتراض نیست. می¬خواهم وضعیت کشورم درست شود. نه! یک رأی اثر ندارد. با یک رأی، یک نفر انتخاب نمی¬شود. یک جستوجو کردم. همهی رئیس جمهورها، بنی¬صدر، رهبری، هاشمی، خاتمی، احمدی¬نژاد و روحانی با اکثریت درصد رأی مردم انتخاب شدند. تاریخ هم می¬گوید مردم هر دوره، واقعاً فکر می¬کردند که راه¬حل، آمدن آن فرد است. الان که امثال من به این فکر می¬کنند که رأی ندهند، بهخاطر 8 سال آقای روحانی¬ای است که خودمان انتخابش کردیم. سال 92 یا 96 که به رأی ندادن فکر ¬نمی¬کردیم. رأی¬ام اثر دارد اما به کی رأی بدهم؟ آخرش نتیجه¬اش می¬شود مثل قبلی¬ها. البته منطق می¬گوید اگر بخواهم رأی بدهم، باید به بهترین کاندیدا رأی بدهم. همه جا همین است. هنوز به آنجا نرسیدیم که کاندیداهایمان یکی از یکی کاملتر و مرد واقعی باشند. جداً کاندیداهای فعلی هم آنقدر داغان نیستند.
چه رأی بدهم و چه رأی ندهم، نتایج خوب و بد خواهد داشت. اما وزنه¬ی نتایجِ خوبِ رأی دادن، سنگین¬تر هست. رأی خواهم داد. رأی می¬دهم اما از طرفی اعتراض می¬کنم به ضعف¬های موجود که یک عده فکر نکنند که این رأی من یعنی خوب بودن آن¬ها. اعتراضم هم فقط داد زدن نیست. با همین رأی¬ام هم دارم اعتراض می¬کنم. دیگر نباید تفکرهایی از جنس تفکرات دست و پا شکستهی فعلی و گذشته سر کار قرار بگیرند. ضعیف شدن دیگر بس است. نشستن و نگاه کردن به اینکه روزبهروز ایرانم بدتر شود بس است. دیدن روزانه فقر یک عده بس است. باید دوباره به سمت قله رفتن را شروع کنیم...