سرمقاله
متهم ردیف اول
آبان98 شاید برای خیلی از دانشجویان شریف یادآور قطعی اینترنت باشد و ارتباطی که با پیامرسانهای داخلی و cw با هم داشتند، و اعتراضاتی که احتمالا بدون درکی از معترضین، فیلمش را از همان اینترنت نصفه نیمه میدیدند. نمیدانم این شاید برگردد به این که الحمدلله مرفهید یا مستقیما با بنزین سر و کار ندارید یا سرتان گرم کوییز و پروژه و تمرین بوده و این هم برایتان خبری بوده مثل بقیه حالا کمی پررنگتر...
برای عدهی نهچندان کمی اما، بیشتر در حاشیهی تهران و برخی شهرهای بزرگ دیگر، مسئله کاملا حقیقی و ملموس بود و نه یک بازیِ هشتگیِ توییتری؛ مثل آن سلبریتی که از خودروی چند میلیاردیاش ابراز همدردی میکرد.
و نه حتی مثل آنهایی که از کدام¬ آبان طوری صحبت کردند که انگار آبان سال 53 به خواب عمیقی رفتند و امسال بیدار شدند.
و نه حتی مثل آنان که بوی کباب براندازی از آبان98 به مشامشان رسیدهبود؛ حال آنکه....
آن مردم دنبال هیچیک از هشتگها نبودند. آبان 98 برای آنها همان آبانی است که وقتی از خواب بیدار شدند دیدند حملهای به معیشتشان شده و توهینی به شعورشان؛ (چه این که کمتر از5 روز قبل از طرف یکی از وزرا این اتفاق شایعه خوانده شده بود) و این هردو برای مردمی که به گفتهی امام روح الله «صاحبان اصلی این انقلاب» بودند، بهسادگی پذیرفتنی نبود؛ (مثل این بود که یکی ماشینتان را بدزدد، بعد با همان شما را زیر بگیرد.)
صدالبته قصد ما در این شماره از میدان بیان صرف وقایع تاریخی موجود نیست؛ چه آنکه تلخی این اتفاقات بهقدری بود که با نزدیک شدن به اواخر آبان اتفاقات پارسال تداعی شوند.
حتی اکنون که حدود یکسال از ماجرا میگذرد، تحلیل این ماجرا آسان نیست. اساسا حادثهای مثل آبان اینقدر پیچیدگی و مولفهی مختلف دارد که بررسی آن به سهولت امکانپذیر نیست.
ابعاد و مولفههایی مثل بعد اقتصادی ماجرا، حرکت دولت، جایگاه مردم و نحوهی برخورد با آنها در این ماجرا در قیاس با جایگاهشان در کلام امامین انقلاب، فعالیت عناصر ضدانقلاب، اعتراض، صداوسیما و الخ در این قضیه موثرند.
مسئله از ابعاد مختلف مثل اقتصادی، نحوهی اجرا، برخورد با مردم و... قابل بررسی است. احتمالا از آن موقع تا الان بارها مسئله از لحاظ اقتصادی بررسیشده و گزارههایی از این دست که : «خود طرح خوب بود ولی نحوهی اجرای آن بد بود» را از رسانهها شنیدهاید. برخی هم که با پررویی تمام خسارتهای آن را هزینهی جراحی مینامند.
به نظر نویسنده اما اساسا تقلیل مسئلهی آبان به یک مسئلهی تکنیکی/کارشناسی (اقتصادی) گم کردن صورت مسئلهی اصلی است. اگر به روند فعالیتهای رییس دولت و تیمش از تشکیل شورای سران، تا تکذیب پیاپی خبر گرانی، اجرای آن به فاجعهبارترین حالت ممکن و سرشکن کردن هزینهی اجرا روی همه دستگاههای نظام نگاهی بیاندازیم، باید اذعان کنیم که او یک «عمل سیاسی» انجام داد؛ یعنی از چارچوبهای تکنیکی خروج کرده، تصمیم را در لایهی بالاتر یعنی امر سیاست رقم زد. البته همانطور که پیشتر نوشتم، مسئله بازیگران مختلفی دارد؛ از مجلسی که دور زدهشد تا مردم معترض خشمگین، تا مگس های روی زخم فرصت طلب. هرچه بود اما اگر نگوییم روحانی و پروژهاش مقصر همهی ماجرا بودند، متهم بلامنازع ردیف اول هستند.
در این برهه از تاریخ اما راه نجات بازگشت دوباره به آرمانهای انقلاب خمینی است؛ اما چگونه؟
