بسم الله الرحمن الرحیم
«وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ»
مصطفی از شاگردان کلاس اخلاق آیت الله خوشوقت (رحمه‌الله علیه) بود. یک بار که به خدمت ایشان رسید، سوالی پرسید که نشان از دغدغه و همّ و غمّش داشت: «حاج آقا ظهور نزدیکه؟» حاج آقا خوشوقت اما به این سوال، جوابی می‌دهند که عمق جان مصطفی را تکان می دهد. خواب و خوراک را از او می گیرد و شاید همین جواب است که مسیر زندگی و عاقبت او را تغییر می دهد.
- تا شما توی نطنز چه کار می کنید.
- یعنی ظهور ربط داره به اینکه ما اونجا چه کار می کنیم؟!
- بله؛ ارتباط داره. شما برید نطنز، کار کنید، کوتاه نیاید، یه ثانیه رو هم از دست ندید.»
-----------------------------------------
چه بخواهیم باور کنیم و چه بخواهیم خود را به خواب بزنیم، این یک حقیقت است: این ما هستیم که باید مقدمات و زمینه را برای ظهور حضرت مهیا کنیم. انتظار یعنی این؛ یعنی عمل به احکام اسلام. یعنی پیاده کردن حاکمیت اسلام و قرآن در زمین... . رسیدن به آن نقطه تاریخی ظهور، به عزم من و شما بستگی دارد. به معرفت من و شما بستگی دارد. مصطفی این حقیقت را باور کرد.
ورد زبانش شده بود: «باید کاری کنیم دغدغه های حضرت آقا کم بشه.»
می گفت: «بسیجی واقعی اونیه که بیاد تو این بیابون های نطنز، توی این خاک و خل کار کنه. این بسیجی هایی که ادعاشون میشه، دروغ می گن.»
آقا مصطفی انقدر مجاهدانه تلاش کرد و زحمت کشید و پای حرفش ایستاد تا بالاخره به هدفش رسید. خدا او را برای خود برگزید و جزو شهیدان راه حق قرارش داد. همان ها که زندگان ابدی اند و روزی خوران نزد پروردگار. و چه مقامی از این بهتر؟!
امروز روز نیمه شعبان است و روز ولادت امام عصر ارواحنا فداه. امسال اما این ایام مبارک، بهار در بهار شده. بهاری که به ما امید و مژده وصل را می دهد؛ به کوچه ها و خیابان ها بنگرید؛ به پرچم های یامهدی که با نسیم بهاری مواج می شوند. طاق نصرت ها، ریسه ها و چراغانی ها را ببینید. این پرچم ها و ریسه ها، زینت شهر ما شده اند تا دوباره به یادمان بیاورند که امام داریم. این چراغ های زیبا، روشن شده اند تا دوباره به دل هایمان نورانیت ببخشند و ما را متوجه کنند که امام مان غایب است و ما نیازمند به او. ایشان رحمت واسعه خدا و وعده ضمانت شده اوست. و ما شیعیان و محبین اوییم.
ایشان کشتی نجات است که هرکس به آن پیوست نجات یافت و هرکس از آن دور شد هلاک گردید. ما باید به ایشان بپیوندیم... .
آی مردم ما تنها نیستیم. ما امام داریم. ما باید منتظر امام مان باشیم. نه انتظاری که به معنی یکجا نشستن و بیکاری و راحت طلبی است. این که انتظار نیست. مگر در روایت نفرموده که افضل اعمال امتی انتظار الفرج . این یعنی انتظار یک‌عمل است. عمل.
توجه کنید. ما می توانیم با عمل خود، دنیا را به روز موعود، روز ظهور حضرت، نزدیک کنیم. چه افتخاری از این بالاتر؟! ما می توانیم در رسیدن به آن لحظه پر از نور که آرزوی همه انبیا و اولیا علیهم السلام بوده است موثر باشیم. باید مثل شهید احمدی روشن، باور کنیم که زمان ظهور امام زمان علیه السلام و روز وصال، به این بستگی دارد که ما در عرصه جهادمان چگونه عمل می کنیم. باید مثل ایشان به عشق امام عصر ارواحنا فداه کار کنیم، زندگی کنیم، و مجاهدت کنیم. اگر ما نیز مانند ایشان، برای اجرای اوامر خدا، تحقق حاکمیت خدا در زمین و اطاعت از دستورات ولی زمان مان، شب و روز نداشته باشیم، می توانیم خود را منتظر امام زمان علیه السلام بدانیم. منتظری که به دنبال ساختن خود و ساختن جامعه اسلامی است. منتظری که همین الان، امامش را یاری می دهد.
امروز روز جشن است. روز جشن و شادی و امید برای اولیای خدا و روز یاس و سرشکستگی برای دشمنان خدا.
این ایام، مجالس توسل، طاق نصرت ها، پرچم ها و ریسه های رنگارنگ، شربت و شیرینی های ایستگاه صلواتی، همه و همه باید ما را بیدار کنند تا همواره به یاد امام مان باشیم، به وجود مقدس ایشان عرض توسل کنیم، برای فرج و ظهورشان خالصانه دعا کنیم و به وظایف مان به عنوان یک منتظر عمل کنیم؛ تا زمانی که ان شاالله جشن اصلی مان فرا برسد.
«لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»
ای مردم، تحت امر ولی خدا برای عدالت قیام کنید و استقامت ور‌زید تا خداوند نصرتش را شامل حال شما گرداند.
والسلام
