بعضی از دوستان همدورهایم را دیدم که شعار «مرگ بر بسیجی» سر میدادند، یکی از آنها من را دید و حرفی دوستانه با این مضمون زد که با تو کاری نداریم، منظورمان بقیه بسیجیهاست!
ده سال پیش من هم همینطوری فکر میکردم. بعضی شبها روی پشت بام میرفتیم و ا… اکبر میگفتیم؛ شعارهای تند و تیزی میدادیم و … آن موقع دنیاهایی که میدیدیم متفاوت بود، از زمین تا آسمان. اما خب گذر زمان، تفکر، گفتگو با آدمهای متفاوت، و … این جهانهای موازی را برایم به هم نزدیکتر کرد تا آنجا که مرا به نقطهی فعلیام رساند.
این روزها انقدر هیجانزده نمیشوم، خودم را میبینم و گذشتهام را، دردها و خشمها و خفقانها را، و ناراحت میشوم ازینکه در هر دنیا عدهایمان دور خودمان را مرزبندی میکنیم، یک طرف میگوید ستون پنجم و یک طرف میگوید مزدور، و بدون گفتگویی از قبل، مرگ و نفرت را نثار هم میکنیم. میگویند وسط دعوا حلوا خیرات نمیکنند و راست میگویند، ولی چرا بعد دعوا کرامتهای انسانی قربانی اختلافها میشوند و شکافها بیشتر میشود؟ صد حیف که فقط صداهای رادیکال به هم میرسند…
یک نفر پشت میکروفون گفت: «۴۰ ساله که تریبون دست شماست، بذارین یه بار ما صحبت بکنیم». راست میگفت، آن روز دانشجوهایی را میدیدم که حس میکردم تابحال مخاطب و درگیر هیچ برنامهای نبودند و الان آمدهاند. کسانی حرف میزدند که تابحال در صحنه فرهنگی دانشگاه رخ نمایان نکرده بودند و این خود معنا و پیامی بزرگ داشت. بعضیها ناامیدانه و بعضی خودقهرمانپندارانه حرف میزدند، اما جمعیت امثال منی را طرد میکرد، شاخه گل رویش پرت میکرد و علیهش شعار میداد.
آن روز مدام با خودم کلنجار میرفتم که صحبت کردنم خوب هست یا نه. فکر میکردم بیایم بگویم هم که ما هم معترض و منتقدیم، تلاشمان را کردیم ختم برگزار شود و در فضای سالمی تجمع برگزار شود، اما نمیدانستم شنیده میشود یا بغض به جا میگذارد. دوست داشتم بگویم که ما هم دغدغه داریم که بشود یک زمانی تجمعی سالم و معترضانه برگزار شود، به دور از دروغها و توهینها، اما یکسری جریانها در کشور فهم درستی ندارند و نگاه امنیتی بیش از اندازهای دارند، چرا که امپریالیسم جهانی نیز بیکار ننشسته، برنامه دارد و هزینهای همهجانبه میسازد. آن روز سکوت کردم، دیدم، شنیدم و لمس کردم. در خفقانها، انتظاری نیست، اما تجمعهای دانشگاه ما هم لبریز شد از بیاحترامیها.
روند اصلاح مجاهدت و صبر میخواهد، باید درد را حس کرد و آن را در عمق وجود نهادینه کرد نه در نوک زبان. مسیر پیش رو پر از سوال و ابهام است، ولی با حرف طی نمیشود و عمل کردن میخواهد. آن روز ما نتوانستیم شروعکننده خوبی باشیم اما امید دارم روزی برسد که بشود…