به نام آنکه جان را فکرت آموخت
دور موتور بالا رفته بود، احساس سربازان آمریکایی را در جنگ جهانی داشتم. راستش تنها جایی که صندلیهای اینطوری دیده بودم در فیلمهای خودشان بود و اصلا بخش هیجانانگیز ماجرا همین جا بود وگرنه سوار هواپیما معمولی شدن که توفیری ندارد، مگر اینکه سقوط کند یا در چاله هوایی بیفتد!
صبح فردا با این جمله که قرار است به افتتاحیه برویم، حالم گرفته شد. از وقتی که وارد دانشگاه شدهایم حدود چهار یا پنج باری افتتاحمان کردهاند که همانها هم زیاد بودند و درگوشی بگویم: «حقیقتا خیلی جذاب هم نبودند و من تحمل یکی دیگر را نداشتم.»
اما این احوالات طولی نکشید!
واقعا جالب بود و شاید بهترین افتتاحیهای بود که در دانشگاه نه، بلکه در عمرم، شرکت کرده بودم. چیزی که هیجان زدهام می کرد این بود که برگزارکنندگان این اردو «فکر» کرده بودند، کاری که به نظرم کمتر صورت میگیرد. واقعا روایت گمشده نامی برازنده بود؛ روایتی که گفتنش به نسل جدید که نه، بلکه به همه گم شده بود.
بعد از افتتاحیه واقعا مشتاق بودم. در بازدید از کشتیسازی وقتی از کار تیمی، از کار سخت در تابستان نه، جهنم، صحبت میکردند با خود میگفتم:« ایکاش من هم گوشهای از این پازل همکاری بودم.»
خلاصه که از آنجا رفتیم و همگی عبادت کردیم. غرق شدیم در نگاه کردنش، چه زیبا بود شنا کردن قطرات آب که به استقبالمان آمده بودند و چه پذیرایی کرد آن شب از ما، دریا که ما را راهی دیدار دخترش کرد.
بالای آن تپه به تماشای ستارهها نشستیم، ستارههایی که با دست آدمها نه، بلکه با جان و دلشان ساخته شده بودند. من در هوای آنجا نفس کشیدم تا غرور، تلاش و پشتکار را به روحم منتقل کنم.
چه شب یلدایی بود کنار شمعهایی به طول دویست یا سیصدمتر و گرمای کوره که وجودمان را گرم به حضور هم دیارانی کرد که سخت میکوشند برای من و برای تو.
کمی از این فضاهایش خارج شویم، به کیک و برف شادی و موسیقی و جیغ و صوت و هورا و...بوق، بقیهاش دیگه قابل پخش نیست!
صبح، کله سحر بیدار شدیم تا راهی قشم شویم. با این عنوان رفتیم، با این محتوا رو به رو شدیم که قشم ذهن ما انگشت کوچک ماجرا بود.
به دیدار موشکهایی رفتیم که زمانی کار کردن با آنها را از اسرای عراقی میپرسیدیم و حالا برای خودشان آدمی شده بودند! مصلحتشان را هم تشخیص می دادند، اگر میرفتند و هدف را پیدا نمیکردند برمیگشتند تا دوباره بررسی کنند یا میتوانستند در میانه راه تصمیمشان را عوض کنند و هدف دیگری را بزنند.
این روحیه را درخود پرورش داده بودند که نباید چیزی مانع پیشرفت آنها بشود و حدود دویست مانع را موقع حرکت پشت سر میگذاشتند و گل گل گل، می زدند به هدف.
با قایقهای تندرو جنگی دل به دریا زدیم و از بالگرد به عنوان آبپاش برایمان استفاده کردند، انصافا خلاقانه و باحال بود ولی با خودم فکر میکردم این ابزارهای جنگی با آن ابهتشان به خوابشان هم نمیدیدند که روزی برای این کار استفاده بشوند. این در نوع خودش واقعا جذاب و بینظیر بود و صلح طلبی ما را نشان میداد.
ناهار را (جایتان خالی) روی لنج خوردیم. در میانه راه عرض سلامی هم به کشتیهای امانت آمریکایی کردیم که عجب حالی داد!
خلاصه بعد از این همه هیجان تاره به قشم رسیدیم. میگویند: «جمعتون جمع بود، گلتون کم بود.» احتمالا منظورشان همین سفر ما بوده است، چون واقعا تازه به گل ماجرا رسیدیم و معجون بستنی دادند!
مزاح فرمودم، گل ماجرا آنجایی بود که شکوه صدای موتورهایش را باید ضبط کرد و به عنوان آهنگ انگیزشی موقعی که با خستگی گوشهای کز کردهای گوش داد. البته که ما خستگیناپذیر هستیم ولی جملهاش قشنگ بود و گفتم بنویسم. به نظرم هرکس مقاومت کرده بود که تا اینجای کار تعجب نکند، دیگر نتوانست مقاومت کند و بالاخره تعجب کرد. به او فشار آمده بود که تا اینجا جلوی تعجب کردنش را گرفته بود، بالاخره گذاشت دلش که نه، عقلش حرف دلش را بزند و در دادگاه وجود، دلش به عنوان شاهدی که در صحنه حضور داشته، گواهی داد که ما پیشرفت کرده و می کنیم و قاضی وجودش رای آری صادر کرد و دادگاه خاتمه یافت. بر محمد و آل محمد صلوات (صل الله علیه و آله وسلم)
سفرمان قندی بود که در دهانمان آب شد و شیرینیاش نه تنها کام ما، بلکه کام شنوندههای ماجرای سفر را هم شیرین کرد. امیدوارم این سفر جویای حقیقتمان، نه فقط با چشم بلکه با عقل هم باشد و این وقایع قدممان را استوار برای گام برداشتن در هموار کردن راه ظهور نماید و الا این پیشرفتها به خودی خودش شیرین است اما اصل کار جای دیگر است. آمریکا و دهها کشور دیگر هم پیشرفتهاند، آنچه متمایز کننده و برتری بخش است، هدف والای این پیشرفتهاست. وگرنه پیشرفته بودنِ خالی برای بچه مسلمانها کاری ندارد. هدف ما خلاصه شده در عالم ماده نیست، هدف ما آنجایی از بقیه متمایز میشود که جهان در سکوت و فلسطین در آتش است.