اردوگاه شهید باکری بعد از دوسال وقفه برگزاری اردو حال و هوای عجیبی داشت. اردوی ۱۴۰۰ دو شب اسکان ما داخل این اردوگاه بود و خاطرات جذابی رو برامون درست کرد.
مثلینکه اردوگاه در این مدل تعطیلی راهیان نور زده بودن تو کار پرورش بوقلمون
داخل اردوگاه یه بوقلمون بزرگی بود که دراونجا زیست میکرد و ما مزاحم، زیست موجود خدا شده بودیم. بزرگوار مثلینکه تعاملش در این مدت با آدمی زاد کم بود و ما که وارد اردوگاه شدیم اومد به استقبال ما! استقبالی که خیلی هم برای بچههای اردو خوشایند نبود و باعث میشد هر کدومشون به یه سمتی فرار کنن!
این بوقلمون هم شده بود برای ما داستانی، هر کس میخواست از خوابگاه خارج بشه دو سه نفر رو هم همراه خودش میبرد که اگر حمله کرد به جای یه نفر سه نفر با هم دیگه فرار کنن هر چند دقیقه صدای جیغ یه عده بلند میشد.
بوقلمونها یه ویژگی دارند و اونم اینکه اگر بدوی اونا هم دنبالت میدون و این ما جرا رو خنده دار تر میکرد. کل اون دو شبی که اردوگاه شهید باکری بودم یه عده بودن که میدویدن و یه عده که داشتن از خنده منفجر میشدن داد میزدن فراااااار نکن کاریت نداره
صدای بوقلمون ها هم یه ماجرای جالبی هم داشت که یه عده سعی می کردند به طرز جالبی صدای این حیوون رو با تکرار خیلی سریع جمله «غیرقابل قبول» تقلید کنند و از هر سمت هم یه عده غیر قابل قبول گویان در حال جذب بوقلمون ها به سمت خودشون بودن.
جالبی ماجرا این بود که بوقلمونها بعد از ما میخوابیدن و صبح هم قبل ما بیدار میشدند ولی کسی جرئت نمیکرد در این فاصله تنهایی از اردوگاه بیاد بیرون. یه روز بعد از نماز صبح از حسینه اومدم بیرون و سه تا از آقایون رو دیدم که در حال فرار کردن هستن و بوقلمون هم دنبالشون، بزرگوار بعد از اینکه آقایون رو فراری داد افتاده بودش دنبال یه پیرزن بنده خدا، اونم پا نداشت برای فرار کردن و فقط سعی داشت که خودش رو از دست بوقلمون نجات بده هرچند که بی آزارتر از این حرفها بود.
اردوی راه ناتمام اون سال پر از اتفاقات جذابی بود که به همراه رفقا و در کنار شهدا حال و هوای جدید و متفاوتی رو برامون ایجاد کرد.