چند روز قبل بود که بالأخره به لطف کرونا و پس از چندین ترم تأخیر، ساختمان جدید آموزش و دانشکدهی مهندسی مکانیک افتتاح شد. این خبر برای عمومِ ما دانشجویان خوشایند است و نوید تسهیلات بیشتری را برای بعد از روزگار کرونایی به ما میدهد؛ اما در دل خود ملاحظاتی دارد که باید به آنها توجه کرد:
با این دو افتتاح، دانشگاه کاملاً در جهت شمال کشیده خواهد شد. اولین مشکلی که در اینجا وجود دارد فاصلهی بیش از پیشِ قلب تپندهی دانشگاه، یعنی ساختمان آموزش، با مسجد است؛ حتی فاصلهی ساختمان ابنسینا با مسجد هم گاه دانشجویان را به سختی میانداخت؛ اینطور که با توجه به زمانبندی کلاسها و ساعت ناهار، برای شرکت در نماز جماعت دچار مشکل میشدند. البته قرار است در ساختمان جدید نمازخانهای نیز احداث شود؛ اما در طراحی آن این مساله در نظر گرفته نشده است که این نمازخانه احتمالاً به محل اصلی برگزاری نماز جماعت در دانشگاه تبدیل خواهد شد و ظرفیت و مکان آن اصلاً مناسب به نظر نمیرسد. این نکته باید مد نظر قرار بگیرد که در کنار بهبود امکانات آموزشی، نیاز است تا به جنبههای دیگر نیز توجه کرد و مثلاً حرکت اجتماعیِ مهمی چون نماز جماعت در دانشگاه نباید دچار خدشه شود.
مشکل دیگر که از گذشته محل اختلاف تشکلها با مدیریت دانشگاه بوده، در نظر نگرفتن مکانی برای این تشکلها در ساختمان آموزش جدید است که بهجایش قرار است همکف ساختمان را در اختیار کافهها بگذارند و تشکلها به مکان فعلی مرکز مشاوره نقل مکان کنند
اما مشکل اینجا است که این فضا یقیناً کشش لازم برای کار تشکلها را نخواهد داشت.
همچنین با نگاه به دانشگاههایی چون تهران و امیرکبیر، میبینیم که فضایی که دانشگاه در اختیار تشکلها و کانونهای خود قرار میدهد بسیار بهتر و بیشتر از وضعیت فعلی دانشگاه شریف است؛ ولی دانشگاه ما در عین توسعهی فیزیکی خود بنا دارد جای این تشکلها را تنگتر نیز بکند.
البته تشکلها و کانونهای فرهنگی در قبال این مسائل سکوت نکردهاند و در ادامه هم نباید سکوت بکنند؛ چرا که این مشکلات اغلب مربوط به همهی آنهاست و تنها از راه یکصدا شدن است که میتوان دانشگاه را از رویهای که در پیش گرفته بازداشت. بارها گفته شده است که رسالت دانشگاه در کنار پرداختن به مسائل علمی، تربیت انسانهای متخصص متعهد است و لازمهی این تربیت پرداختن به همهی ابعاد انسانی دانشجویان است. برای تقویت دانشگاه از لحاظ علمی و آموزشی لازم نیست تا مسائل سیاسی و فرهنگی به حاشیه رانده شوند؛ بلکه اصلاً نباید اینطور بشود؛ چرا که ما به دنبال انسانها و دانشگاه تکبعدی نیستیم.
