بسم الله. حرف تازه زدن از آنچه امتی آن را هرساله زندگی میکنند، کار ساده ای نیست و مدعی این هم نیستیم.
بحث در مورد اربعین شاید از یک منظر زیاد کارآمد نباشد. اربعین یک زیست تمدنی است. باید آن را حس کرد و در آن زیست و البته که بحث در مورد این میتواند منجر به "اتاق تشریح بردن گل سرخ" شود ولی ما امروز از شناخت این زیست تمدنی به عنوان آغازگری بر تمدن اسلامی ناچاریم؛ چه این که تعارض های هویتی انسان مدرن در عصر حاضر بیش از هر زمانی هویدا شده و او دچار مشکلات هویتی شده و مدام از مشکلات و مصائب دست ساخته علم و تکنولوژی خودش در رنج است. جامعه ما نیز که صابون مدرنیته به تنش خورده تا حدی این را تجربه کرده، البته شاید کامل درک نکرده باشد.
انسان مدرن که همه حقیقت را فقط در تجربه و آزمایش میبیند از پاسخ به سوالات بنیادین درمانده میماند. لذا مدام سعی در فراموشی و تغافل (نقطه مقابل ذکر در ادبیات دینی ما) دارد؛ پس در زندگی دنبال ابزارهایی میگردد که بتواند هرچه بهتر فراموش کند. و ذیل این نگاه ورزش قهرمانی، روزنامه نگاری حرفهای، فستیوال، کازینو، مراکز فساد و هزاران سرگرمی دیگر (شاید حتی دین به عنوان یک افیون) تعریف میکند تا "سرگرم" شود.
حال این انسان مدرن وقتی با پدیده پیاده روی اربعین مواجه میشود، نظام محاسباتیاش به هم میریزد. اینجا چند میلیون آدم نه تنها دنبال فراموشی نیستند، بلکه دنبال "ذکر" و یاد امام و راهش هستند و هر کس سعی میکند قدمی برای امام و زوارش بردارد. انسان مدرن با وجود همه هیمنهای که از تکنولوژی و ابررایانه و .... برای خود ساخته از فهم و تحلیل آن ناتوان است. این جا همه چیز متفاوت است. نگاه ها، روابط انسانی، روابط اقتصادی، جایگاه زن، جایگاه مرد، کمک کردن، جمهوری و حتی عبادت و ... با مفاهیم همنام خود در تمدن مدرن، تنها اشتراک لفظی دارند.
چرا که اینجا جمهوری دلهاست و انسان مدرن اگر با همان تمایلات بخواهد در آن زندگی کند، دست غیب میآید و به سینه نامحرم میزند.
لذا تصمیم گرفتیم در این شماره از میدان انقلاب به جنبه های تمدنی این حرکت بیبدیل بپردازیم
