« در دورهی طاغوت، آدمی مثل تقیزاده، به این مضمون گفت که ایران باید از فرق سر تا ناخن پا غربی بشود. امروز هم تقی زادههای جدید از این حرفها میزنند...آنهایی که از پشت سر سند2030-سند2030 یعنی برگرداندن سبک زندگی اسلامی به زندگی غربی- میایستند، همان تقیزادههای امروز هستند.» بیانات رهبر انقلاب در یکم فروردین سال 1398
غرب چگونه غرب شد؟
پس از رنسانس، در اروپا دو جریان فکری «عقلگرایی» و «حسگرایی» ظهور پیدا کردند که منجر به تحولاتی گسترده در غرب و شکل گیری تجدد و دنیای مدرن شدند. در جریان فکری عقلگرایی، هر حقیقت فراعقلی انکار میشود. البته این جریان در دو یا سه قرن اخیر قدرتش را ازدست داده و رو به افول است. و اما جریان حسگرایی، علاوهبر انکار تمام حقایق فراعقلی، ابعاد عقلانی را هم انکار میکند. پس از این دوران، علوم تعریف شده، تنها علوم تجربی بودند و علم دیگر توانایی و صلاحیت قضاوت در قضایای ارزشی را نداشت. در چنین نظام فکری، با انکار موضوعات فراعقلی، انسان مهمترین عنصر هستی بهشمار میآید که چنین موجودی نمیتواند مقید به هیچگونه اصولی باشد. آنها تمام قوانین را، قراردادهای اجتماعی میدانند و تلاش میکنند با دموکراسی سیاست را از دین جدا سازند. با ازبین رفتن ارزشهای اخلاقی و تفکیک شدن نگاه دینی از عقل و دانش، زمین تنها عرصهی رقابت افرادی شد که چیزی جز قدرت و ثروت را نمیفهمند.
ما چگونه به اینجا رسیدیم؟
این جریانهای فکری، تقریبا از اوایل دورهی قاجار در ایران شکل گرفتند. از زمانیکه مراودات ما با غرب بیشتر شد و آقازادهها، تاجران و جوانان ما برای تحصیل به کشورهایی مانند انگلستان و فرانسه سفر میکردند و با افکار و تحولات آنجا روبهرو میشدند. ظاهر آراسته و سبک زندگی غربیها و به مرور زمان شیوهی حکومتداری و ساختار حکومتی آنان، به تدریج ایرانیها را به خود جذب کرد. میرزا ملکم خان پدر این جریانها در ایران به شمار میرود. تقی زاده هم معترف است که « نارنجک غربی شدن را من برای اولین بار در ایران منفجر کردم.» به این ترتیب، مراودات ما با غرب گستردهتر و عمیقتر شد تا آنجا که قرار داد رویتر را امضا کردیم، به دستور آنان مدرسهی «آلیانس» را در ایران تاسیس کردیم، دست به حذف ارزشها و نمادهای دینی مانند حجاب زدیم و... غربیها در تمام امور ما، از نظامی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی گرفته تا مسائل امنیتی ما دخالت داشتند. به نظر میآید دلیل این شیفتگی و وادادگی بیش از حد این جریان در ایران، آشنا نبودن آنان با ذات استعماری غرب بوده است. آنها با خوش بینی گمان میکردند اگر امتیازی به غرب بدهند، غرب میآید و کشورشان را بهشت برین میکند. غربگراها معتقد بودند برای پیشرفت کشور، باید مانند غرب دین را حذف کنیم و یا دین باید فقط محدود به یکسری امورات شخصی بشود. یکی از پیشروهای این جریان، به نقل از میرزا ملکم خان میگوید:
امروز خرابی کل دنیا، از این جهت است که طوایف آسیا عموماً و طوایف اروپا خصوصاً، به واسطهی ظهور پیغمبران از اقلیم آسیا که مولد ادیان است و از اینجا ادیان به اروپا مستولی شده است و به واسطه مواعظ وصیان و امامان و نایبان و خلفای ایشان که بعد از پیغمبران، به ترویج ادیان کوشیدهاند و در اعتقاد مردم، به درجه مقدس ولایت رسیدهاند، عقل انسانی را از درجه شرافت و اعتماد انداخته، تا امروز در حبس ابدی نگاه داشته، در امورات و خیالات، اصلاً آن را سند و حجت نمیشمارند.
میبینیم که 150 سال است کشور ما گرفتار این جریان غربگرای کج فهم است و هنوز هم کسانی با شعار میانهروی و غفلت از ذات استعماری غرب، به دنبال مذاکره با غرب و برجامها، 2030 و ... هستند.
مدیران غربگرایی که به جای رفع مشکلات و اعتماد به جوانان و اتکا برخود، دست گدایی به سمت غرب دراز میکنند و تمام فرصتهای طلایی را مانند تعامل با شرق و ظرفیتهای کشورهای همسایه و موفقیتهای جوانان این مملکت را ندیده و با سر به زمین میکوبانند. ما باید اسلام را بهتر بشناسیم و بشناسانیم و از تاریخ عبرت بگیریم.
خداوند در حدیثی قدسی میفرماید «آیا عفو و رحمت به دست من نیست؟ آیا محل آرزوها نیستم؟ چه کسی غیر از من آرزوهارا قطع میکند؟ آیا امیدواران نمیترسند که به غیر من امیدوار میشوند.»
