خرداد 92، درنظرسنجیها، آرای یکی از نامزدها به طرز فوقالعادهای رشد نشان میکند؛ حسن روحانی با انتقادهای تند و ساختاری به دولت دهم، یارانهها و سهمیهبندیها امید شیرینی در سر مردم میپروراند. برنامهی او، ترکیبی از سیاست تشزدایی هاشمی و آزادیهای اجتماعی خاتمی است.
او هر روز از یک اتفاق صحبت میکند، از روزی که آن توافق به سر برسد تا همهی مشکلات حتی آب خوردن مردم حل بشود. بالاخره اتفاقی که باید افتاد اکنون مهمترین دستاورد دولت برای انتخابات دور دوم عبارتست از برجام و تلگرام.

در آستانهی دو سالگی تولد برجام پس از پیروزی مجدد روحانی بار دیگر سیاست روحانی پیگیری برجام و آزادی تلگرام است. در کیفیت آن بحث است و قطعاً بدون ریشهی امنیتی نیست؛ اما به هر طریق سرانجام صبر عمومی تمام میشود و نتیجهی آن مرگ هر دو استراتژی دولت است: مرگ نوزاد برجام و فیلترینگ تلگرام.

در رفتن کنترل سکان همراه شد با از دست رفتن تنها برنامهی اقتصادی دولت. میخ آخر به تابوت تکرار برجام را هم ظاهراً رهبر انقلاب میکوبد. حالا دولت مانده بدون حرف و بدون هیچ راه حلی و سکانی که در رفته.

اسفند 97، خبر میرسد که خبری از افزایش قیمت بنزین نیست مردم نگران نباشند. دکتر کاظم جلالی، رییس مرکز پژوهشهای مجلس و از اعضای شورای سران قوا میگوید اگر تصمیمی گرفته شود حتما به مردم خبر میدهیم، در جمهوری اسلامی اینگونه تصمیمات لحظهای نیست و اگر قرار باشد تصمیمی گرفته شود حتما مردم مطلع میشوند.
اردیبهشت 97 خبررسانی یک خبرگزاری از گران شدن بنزین تکذیب میشود بعدتر رحمانی فضلی گفت قرار بود در همان تاریخ سهمیهبندی انجام شود.
چهارشنبه 22 آبان، آقای سخنگوی دولت میگوید جمع بندی نهایی درمورد قیمت بنزین را هفته آینده درهمین تریبون تبیین خواهد کرد. هفته بعد آقای سخنگو به جای سناریوهای سهمیهبندی باید سناریوهای اتصال اینترنت را توضیح بدهد.
اعتماد عمومی هم به استراتژیهای از دست رفته دولت و سکان اقتصاد پیوست.

روحانی در برابر مردم و جناحها گوشهی رینگ قرار گرفته.
چند روز پس از ماجرای بنزین، سخنگوی دولت در یادداشتی پس از نالیدن از تحریم مینویسد: «جمهوری اسلامی در یکی از سختترین دورانهای حیات سیاسی خود است و نیازی فزاینده به اخذ تصمیمهای سخت پیدا میکند.»
استراتژی دولت امروز «چنگ» است. چنگ زدن به دوقطبیهای سیاسی و چنگ کشیدن به قانون اساسی. استراتژی همیشگی بازندهها در جمهوری اسلامی.

امروز سخنگوی دولت به شریف میآید و باید درمورد گذشته پاسخگو باشد، اما مهتر از آن بیان استراتژی جدید دولت است.
آیا دولت با در دست گرفتن شمشیر عدالت، رو به اصلاح اقتصاد از داخل، و با استفاده از ظرفیت همهی افکار بدون درنظرگرفتن جناح بازیها در همدلی ملی خواهد کوشید؟ یا قرار است با اصرار بر غرقشدن گروگانهای خود، نظام و ملت را هم، با خود به قعر دریا بکشاند؟
