«بالاخره رسیدیم؛ اذان صبح بود؛ برقهای محل اسکان رفته بود و تاریکی مطلق حکم فرما بود! ما هم تو تاریکی مطلق نماز رو خوندیم و رفتیم یه گوشه خوابیدیم چون تو ماشین نمیشد درست حسابی بخوابیم و به شدت خوابمون میومد. هنوز چشمهامون گرم نشده بود که یکهو دیدیم با صدای خیلی بلند دارن از بلندگوی پرتابل یک چیزی رو پخش میکنند:
«ایلیا ایلیا! اول و آخر ایلیا! فاتح خیبر ایلیا! علی مولا علی مولا علی مولا!»»
ما با تاخیر راه افتادیم؛ با تعدادی از دوستان ۶ نفر شدیم و با ماشین یکی از رفقا بعد از نماز مغرب و عشا، از مرقد امام شهدا راهی شدیم سوی دیار شهدا... مسیر طبیعتا طولانی بود؛ ولی کلش رو به اصطلاح یه کله رفتیم! ۸ ۹ ساعت مداوم میرفتیم با سرعت بالا و یه دور تمام مداحیهای ممکن رو مرور کردیم!
حوالی ساعت ۳ صبح رسیدیم نزدیکهای محل یادمان؛ با مه بسیار بسیار غلیظی مواجه شدیم ! تا حالا همچین چیزی ندیده بودیم! تقریبا مه ۱۰۰ درصدی بود! مطلقا حتی ده سانت جلوتر رو هم نمیدیدم لذا با سرعت لاکپشتی داشتیم میرفتیم جلو. تو یک جاده خیلی ساکت و سرد ساعت ۳ صبح! وسطهاش پیاده شدیم و وسط جاده کلی عکس گرفتیم تو اون فضا... خیلی فضای قشنگ و خاطرهانگیزی بود...
بالاخره رسیدیم؛ اذان صبح بود؛ برقهای محل اسکان رفته بود و تاریکی مطلق حکم فرما بود! ما هم تو تاریکی مطلق نماز رو خوندیم و رفتیم یه گوشه خوابیدیم چون تو ماشین نمیشد درست حسابی بخوابیم و به شدت خوابمون میومد. هنوز چشمهامون گرم نشده بود که یکهو دیدیم با صدای خیلی بلند دارن از بلندگوی پرتابل یک چیزی رو پخش میکنند:
«ایلیا ایلیا! اول و آخر ایلیا! فاتح خیبر ایلیا! علی مولا علی مولا علی مولا!»
یک ملودی خیلی مهیج با صدای بلند داشت پخش میشد و اعصاب ما داغون شده بود! شخصی که پرتابل دستش بود راه میرفت و بلندگو رو میگرفت بالاسر کسی که هنوز بیدار نشده بود و امونش نمیداد! البته از بچههای کاروان ما نبود و انگاری از مسئولین کاروان دانشآموزیای بود که اسکانشون با ما یکی بود. حدود نیمساعت هی راه میرفت با این پرتابل و این آهنگ بارها پلی شد!
خلاصه نمیشد هیچکاریش کرد؛ ما هم عطای خواب رو به لقاش بخشیدیم و رفتیم برای صبحانه. بلافاصله بعد صبحانه یک حلقه مستی شکل گرفت... بچهها هم که پایه! بعد از چندتا مولودی و ذکر و... یکی از بچهها شروع کرد به خوندن:«ایلیا ایلیا...» همه فاز رو گرفتن و همراهی کردن... خیلی چسبید!
دیگه این ایلیا ایلیا افتاده بود تو دهن همه! دیدید گاهی اوقات یک آهنگی میره رو مختون و بیرون هم نمیاد؟ همونطوری! وقت و بیوقت شروع میکردن به خوندن! بچههای مسئول اردو هم انگار آهنگ ترازشون برای بیدار کردن بچهها رو پیدا کرده بود! صبحای بعد کلا بیداری با ایلیا ایلیا بود...
اردوی جنوب واقعا سفر خاصیه؛ یک رنگ و بوی خاصی داره؛ انگار معنویت تو کل سفر اسراب شده حتی اونجایی که داری تو کوپه با بچهها گپ میزنی یا تو اتوبوس باهاشون دور بازی میکنی! بچهها تو فضای یک یادمان مثل طلاییه یا کانال کمیل غرق اشک میشن! در حالی که تا چند دقیقه قبلش داشتن شوخی میکردن و مسخرهبازی در میاوردن... پیشنهاد میکنم اگر تا حالا قسمتتون نشده، این امتزاج فوق العاده اشک و شور و نشاط رو امتحان کنید؛ انشاءالله یقین بدونید پشیمون نمیشید...