چه زیبا گفت سید شهیدان اهل قلم آن روز که نوشت: «ما وارث انبیاء هستیم و آیات آفرینش الهی در وجود ماست که معنا مییابد!» دفتر زندگی سلیمانیها را که ورق میزنیم تجلی این معنا در عالم حقیقت را به خوبی میتوان دید. آنجا که میل رسیدن به محبوب تنها خواست قلبی انسان میشود و تحقق این خواست قلبی در تکتک لحظات خدمت خالصانه و صادقانه به خلق هویداست. و به راستی چگونه میتوان تا بدانجا رسید که لحظه لحظهی زندگی وقف یار شود و بندبند وجود، طنین خوش نوای الله اکبر و لااله الا الله را فریاد بزنند؟
به دنبال یافتن پاسخ پرسش خویش، نظر در میان سطور این دفتر میافکنیم و روزهای تلخ و شیرین زندگیاش را مرور میکنیم. روزهایی که یادآور رشادتها و دلاوریها، از خودگذشتگیها و ایثارها، اشکها و لبخندهای اوست. و در دل میاندیشیم کدامین مکتب و دانشگاه یارای تربیت چونان مردان و زنانی را دارد؟ درس عشق و ایثار را در میان ورقپارههای کدامین کتاب و دفتر میتوان خواند؟
شاید او خود پاسخ ما را داده باشد. آنجا که ادعا میکند جامعهی مهدوی در نهایت قلهی کمال و تعالی خویش چیزی خواهد شد همانند آنچه در «جامعهی دفاع مقدس» شکل گرفت! به راستی چه رازی در آن روزها و در آن آب و خاک است که نهایت قلهی کمال و تعالی جامعهی مهدوی به آن تشبیه میشود؟ چگونه است که کودک سیزده ساله مشق مقاومت بر لوح تاریخ مینگارد و ره صدساله را یک شبه طی میکند تا آنجا که وصیتنامهی دستنوشتش به عنوان الگوی عرفای دیرینه و طی طریق کرده معرفی میگردد؟
بگذارید داستان را از زاویه دیگری روایت کنیم.
در امتداد جادهی زمان و پس از عبور از ظهر سوزان کربُبلا و غروب غمانگیز شام به شبهای پرستارهی شلمچه میرسیم. خاک، سجدهگاه یاران پیر خمین است و آسمان سیاه شب، شاهد اشکهای زلال آنهاست. آن حال و هوای شبهای عملیات، آن حس تضرع و زاریِ عبد در برابر معبود، آن دعای توسل و زیارت عاشورای از عمق وجود و آن نماز با لباسهای خونین و خاکی، این خاک شاهد تکتک آن لحظهها بودهاست. و تو بگو «از آن روز که انسان بر این خاک زیسته است آیا جز اصحاب عاشورایی سیدالشهداء کسی را میشناسی که بهتر از شهدای ما خدا را عبادت کرده باشد؟»
بگذار این خاک از داستانهایش بگوید. از روزهای سخت نبرد، از شیرمردان و دلاورانی که فرمان رهبرشان را به گوش جان شنیدند و بدون ترس، ارزشمندترین سرمایهی تمام زندگی خود را در دستانشان گرفتند و راهی جبههها شدند تا پرچم رفیع اسلام، دین انسانیت و کمال و سعادت بشری بر بلندای عالم برافراشته باشد و عزت و احترام و غیرت همچنان باقی بماند.
میگویند: «ما از مرگ نمیترسیم که مرگ ما شهادت است و شهادت حیات عند الرب است! عقلهای مهجور و آیینههای قیراندود فطرت بشر غربی چگونه خواهند توانست معنای حیات عندالرب را دریابند؟»
آری اینان عرفان را پای کلاس و مکتب خمینی کبیر آموختند. هماویی که در عمل نشان داد میان عرفان و جامعه نباید یکی را انتخاب کرد و عرفان بدون اعتنا به مسئولیتهای اجتماعی و بیتفاوت به جریانهای حق و باطل در متن جامعه، هرگز عرفان حقیقی نیست.
آری سلیمانیها، باقریها، کاظمیها و آوینیها تربیتیافتهی مدرسهی عرفان عملی دفاع مقدس بودند. بی سبب نیست که آوینی نوشت:
«چه میجویی؟ عشق؟ اینجاست.
چه میجویی؟ انسان؟ اینجاست.
بدر و حنین و عاشورا اینجاست. و آن یار؛ شاید او هم اینجا باشد.»
منبع: مقالهی «شهید سلیمانی به مصابهی عارف جامعهاندیش» از دکتر مهدی جمشیدی
