نقش عدالت در گفتمان حاکم بر انتخابات
اگر بر اساس آیه إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَومٍ حَتّى يُغَيِّروا ما بِأَنفُسِهِم بپذیریم که حیاتی ترین نیاز ما، تغییر و تحول است، بلافاصله از خودمان میپرسیم خب تغییر در چه؟ حَتّى يُغَيِّروا در کدام مسیر و هدف و خواست عمومی؟ و کمی بعد به سوال دومی برمیخوریم که مگر چه راهی را میپیماییم که باید تغیرش بدهیم؟ جهت کلیمان به کدام سواست؟ اگر غریبهای به کشورمان سفر کند و مدتی با مردمان اینجا زندگی کند، دلمشغولی و دغدغه اولمان را چه میبیند؟
اصلاً جهتی داریم یا با هر نوگفتمان و حرف جدیدی که از یک طرف عالم یا یک جریان سیاسی دربیاید تغییر مسیر میدهیم؟ حزب باد نیستیم؟
بدون شک جریانات و احزاب سیاسی تا زمانی که از طریق إلقای دو قطبی های پوچ و طرح دعوا بر سر مسائل حاشیهای، درگیر تصاحب قدرت هستند، نمیتوانند هیچ نسبتی با حرف اصلی انقلاب اسلامی برقرار کنند. گفتمانی که دوگانه مستضعف و مستکبر را بر سر زبان ها انداخت و دغدغه اصلیاش برپاشدن قسط توسط مردم در عالم بود. جریانات قبیله گرای سیاسی ما حتی درحال از بین بردن گفتمان عدالت خواهی نیز هستند و آن را برای بقای حیاتشان مضر میبینند. پروژه در دستور کارشان هم پرداختن به مسائل حاشیه ای و ایجاد دعواهای سطحی است تا یا در رأس قدرت باشند یا تنها منتقد وضع موجود و تنها منجی قابل تصور.
این وسط ما هستیم که انتخاب میکنیم. ما هستیم که بها میدهیم و جهت گیری را انتخاب میکنیم. یا با مطالبه آن درد نهفته اصلی و اولویت دادن به آن، باعث روی کارآمدن افراد صالح و پاکدست میشویم که بار محول شده را مجاهدانه به دوش میکشند یا بازی جریان های قبیله گرا و قدرت طلب را میخوریم و این اشتباه تاریخی را تکرار میکنیم. آنها این درد نهفته را یک درد ظاهری وانمود می کنند که درمانش در فلان کشور غربی و بهمان کشور شرقی است و دوگانه مذاکره و مقاومت را شکل میدهند. گاهی هم اثرات ثانویه آن درد را به جای زخم اصلی جا می زنند و تمام شعارشان میشود نان و آب و دیگر هیچ. مواقعی هم با سواستفاده از غیرت مردم روی باور های دینی خودشان را دیندار و رقیب را لامذهب نشان میدهند. خوب بلدند با معلول مبارزه کنند تا علت و بهتر از آن ما خوب بلدیم فریب بخوریم.
مذهب، تاریخ، آیین، فرهنگ و اساطیر این هشتاد میلیون ایرانی، ثابت کرده که جماعت مردم هر زمان که یک گفتمان مشخص داشته اند و سایر شئونشان حول محور آن یک جهت تعریف شدهاست، به چنان کامیابی و سرفرازی رسیده اند که فکرش را هم نمیکردند و آن یک گفتمان چیزی غیر از خواست و توجه همگانی به برقراری عدالت در عالم نیست. صحبت از کمال و پیشرفت در هر چارچوبی غیر از عدالت ناگزیر به بدتر شدن وضع موجود می انجامد. این اساس مذهب ماست، گزارهی آزموده شده تاریخ است و داستان قهرمان های اسطوره ای ما.
به بیان دیگر ما مسائل نداریم. یک مسئله داریم که چند چهره دارد. عدل آن تک نسخه شفابخش درد اصلی ماست.
برای انتخاب آگاهانه باید تغییر کنیم. باید بازار آنهایی که از فریب گفتمانی ما ارتزاق میکنند را کساد کنیم. ما.