این روزها حالِ پرنده‌ای را دارم که تیراندازی بی‌هشدار، ناگهان به بالش شلیک کرده است. بی‌خبر، بی‌دلیل، درست در میانه‌ی پرواز… زخمی شدم.
حالا هر بار که می‌خواهم دوباره اوج بگیرم، بال زخمی‌ام مرا به این‌سو و آن‌سو می‌کشاند؛ پروازم لرزان و ناقص است و گاهی حتی سقوط می‌کنم و دوباره آسیب می‌بینم.
اما در میان همین تکان‌ها، در همین پروازِ نیم‌بند، هنوز نشانه‌ای از زندگی هست. قلبم آرام و سرسخت می‌تپد. آسمان هم همان‌جاست، گسترده و بی‌پایان…
می‌دانم شاید مدتی طول بکشد تا زخم‌ها التیام یابند، اما کم‌کم یاد می‌گیرم حتی با بالی زخمی هم راهی برای ادامه دادن پیدا کنم.
من قبل‌تر هم در میانه‌ی درد، خندیده‌ام. در اسارت، رقصیده‌ام. و در دل تاریکی، به امید فرداهای روشن ایستاده‌ام. این راه برایم ناآشنا نیست. می‌دانم که تمام می‌شود؛ اما تا تمام بشود، دردها باید تحمل کرد.
این نوشته بیش از هر چیز یادآوری‌ای برای خودم است: که سختی‌ها می‌آیند و می‌روند، زخم می‌زنند و می‌گذرند، و هر بار چیزی درون ما را محکم‌تر می‌سازند. در نهایت هم روزهای بهتری وجود دارند.
و اگر کسی در این لحظه حالش شبیه من باشد، بداند که تنها نیست…
پ.ن: گاهی دلم می‌خواهد بعضی از قسمت‌های زندگی‌ام را Skip کنم، یا حداقل روی حالت 2X بگذارمش. اینکه دردها انقدر کش بیایند و خوشی‌ها انقدر زود تمام شوند، هیچ منصفانه نیست.
