من معمولا آدم منظمی هستم و بهم ریختگی مرا دیوانه میکند، با این حال نمیدانم چرا همیشه اطرافم بهم ریخته است. قبل از اینکه روزم را شروع کنم همه چیز را مرتب کردم. چشمم به دفتر سیمی فیروزه ای رنگی خورد که پشت قفسه کتاب هایم بود. خوب میشناختمش دفتر دوران سربازی ام بود.
دفتر را باز کردم و شروع کردم به خواندن تا رسیدم به جایی که نوشته بودم : «اصول شرافت سرباز»
خنده ام گرفت. آخر بنظر من شرافت و سرباز نمیتوانند با هم در یک جمله بیایند. مثل این میماند که شما به یک برده بگویی تو ارزشمندی تو محترمی تو والامقام هستی! البته که آن موقع به این جمله نمیخندیدم و به عنوان یک آرمانگرا باعث افتخار میدانستمش. خدا را شکر میکنم که چشم و ذهن مرا روشن کرد، تا حقایق را ببینم.

اواسط دوران خدمت من بود، به همه چیز علی رغم سخت بودنش عادت کرده بودم و دیگر برایم عجیب نبود که در طول بیست و چهار ساعت سرباز فقط پنج ساعت وقت استراحت دارد و حتی اگر تمام آن پنج ساعت را هم بخوابد باز هم نیاز بیولوژیکی اش به خواب تامین نمیشود.
اینکه اگر میخواهد برود حمام یا دوش بگیرد ترجیحا وقتی مرخصی است این کارها را بکند مگر پاسگاه جای دوش گرفتن است؟ حالا هر چقدر هم میخواهد ضروری و شرعی باشد نخیر مورد قبول نیست تو باید دو هفته صبر کنی وقتی رفتی مرخصی همانجا هم برو دوش بگیر و برو حمام!
غذاهای اینجا بد است که بد است تو اجازه نداری برای خودت ساندویچ یا خوراکی دیگری بگیری، این یکی واقعا برایم عجیب بود چون دلیل شان حفظ سلامتی ما بود. در حالی که خودشان معمولا از غذاهای پاسگاه تناول نمیکردند!
بله در بردگی عادی است که انسان را از حداقل حقوق انسانی اش محروم کنی مطمئنم این را امام علی ع میداند و اتفاقا آن را کار ناپسندیده ای هم میداند.
تنها دلخوشی و چیزی که باهاش آنجا دوام میآوردم نوشتن افکارم و خواندن کتاب های مختلف در زمان استراحتم بود. یک روز فرمانده پاسگاه دید که من دارم کتاب میخوانم و از آن موقع همه ی کتاب ها را به جز کتاب قرآن جمع کرد و دفتر مرا هم گرفت و رسما خواندن و نوشتن را برای همه ممنوع کرد.

خودش میگفت که این کتاب ها خارجی است و ذهن شما رو شست و شو میدهد! نوشتن هم معنی ندارد مگر مدرسه میروید؟ بله این چنین است که حال و روز کشور ما این است.
هر چه قسم و آیه آوردم که جناب فدای آن اخم های بیدلیلتان شوم این کتاب ها مجوز فرهنگ و ارشاد دارد و فقط محتوای روانشناسی یا داستانی دارد. نه! مرغ او فقط یک پا داشت و حرف حرف خودش بود.
همین است که میگویم شرافت و سرباز در یک جمله جمع نمیشوند. دوست دارم ادامه دهم و از سربازی بگویم اما وقتی شروع میکنم بغض گلویم را میفشارد حتی موقع نوشتنش... .
دفتر فیروزه ای مسخره را جمع کردم و دوباره گذاشتمش همان پشت قفسه کتاب ها تا خاک بخورد.