
خب انگار اولین نوشته ای که اینجا به اشتراک میذارم همینه
عشق، یک کلمه که فقط از سه حرف تشکیل شده اما دنیایی از حرف ها، احساسات و لحظه هاست.
لحظه ها مثل آن لحظه ای که دیدمت. با آن لباس های سیاهی که پوشیده بودی، درست مثل فرشته ی مرگ که میرود جان آدم ها را میگیرد، تو هم آن لحظه جان و روحم را نه، بلکه همه چیزم را گرفتی.
احساسات مثل آن حس انتظاری که برای دیدنت دارم. معنی انتظار را فقط عاشق ها میفهمند، آنان که کش آمدن ثانیه ها را دیده اند.
حرف ها مثل همین ها که من دارم مینویسم. مثل نامه های شاملو برای آیدا، مثل ترانه ها و دکلمه های مریم حیدرزاده، مثل حرف های ناگفته ای که توی دل هایمان دفن کردیم.
زندگی ام بالاخره داشت سروسامان میگرفت. مشکلاتم یکی یکی داشت حل میشد. اتفاقات خوب میافتاد و تقریباً همه چیز طبق برنامه هایم پیش میرفت. ناگهان عشق آمد.
خاصیت عشق همین است، وقتی انتظارش را نداری سراغت میآید و تو بخواهی یا نخواهی باید پذیرایش باشی.
خوشحالم که آمد.