ویرگول
ورودثبت نام
The boy who used to write
The boy who used to writeعاشق خوندن نوشتن و فکر کردنم، اینجا از حرف‌های درونی می نویسم و تجربیاتم از فیلم‌ها و کتاب‌ها ‌ (قبلا بودم، الانم هستم، اما اینجا نه)
The boy who used to write
The boy who used to write
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

«آن‌ها صد برابر ما هستند»

خیلی وقت‌ها اقلیتی کوچک می‌تواند سال‌ها بر اکثریتی بزرگ حکومت کند، از آن‌ها کار بکشد، بترساند، حقشان را بخورد و باز هم با مقاومت جدی روبه‌رو نشود. دلیلش این است که قدرت فقط با زور حفظ نمی‌شود، با باور حفظ می‌شود.

اگر این حرف عجیب به نظر می‌رسد، انیمیشن زندگی یک حشره (A Bug's Life) را دوباره ببینید. پشت داستان ساده‌ی مورچه‌ها و ملخ‌ها، تصویری از شکل‌گیری، حفظ و فروپاشی قدرت پنهان شده است.

مورچه‌ها تمام سال کار می‌کنند، دانه جمع می‌کنند، انبار می‌سازند و برای زمستان آماده می‌شوند. اما درست وقتی کارشان تمام می‌شود، ملخ‌ها از راه می‌رسند و تقریبا همه‌ی محصول را با خود می‌برند، نه یک‌بار، بلکه هر سال.

بعد از مدتی دیگر کسی نمی‌پرسد چرا، و همین خطرناک‌ترین بخش ماجراست. وقتی بی‌عدالتی آن‌قدر تکرار شود که عادی به نظر برسد، دیگر لازم نیست هر روز از زور استفاده شود، ذهن آدم‌ها بقیه‌ی کار را انجام می‌دهد.

تنها کسی که این چرخه را به هم می‌زند، مورچه‌ای به اسم فلیک است. او از بقیه قوی‌تر نیست، فقط به خودش اجازه می‌دهد که سؤال بپرسد و درباره‌شان فکر کند، که اگر مجبور نباشیم همیشه همین‌طور زندگی کنیم، چه؟ اگر راه بهتری هم باشد، چه؟

مورچه‌ها از درگیری و ایستادن جلوی ظلم ملخ‌ها می‌ترسند، چون فکر می‌کنند ضعیف هستند و هیچ کاری از آن‌ها برنمی‌آید. این دروغی‌ست که هاپر، رهبر ملخ‌ها، به آن‌ها گفته، و آن‌قدر تکرارش کرده تا مورچه‌ها باورش کردند.

اما خود این ملخ‌های ظالم چطور؟ آن‌ها از چه چیزی می‌ترسند؟

در ظاهر هاپر هیچ ترسی ندارد، اما یکی از مهم‌ترین صحنه‌های فیلم نشان می‌دهد بزرگ‌ترین ترس او نه قدرت مورچه‌ها، بلکه آگاه شدن آن‌هاست.

وقتی یکی از ملخ‌ها می‌گوید دیگر نیازی نیست سراغ مورچه‌ها بروند، هاپر مخالفت می‌کند. او چند دانه گندم روی یکی از ملخ‌ها پرت می‌کند و می‌پرسد که درد داشت؟ و ملخ می‌گوید که نه. بعد هزاران دانه را یک‌باره روی او خالی می‌کند.

و جمله‌ای می‌گوید که شاید مهم‌ترین دیالوگ فیلم باشد. «اگر بگذاری یک مورچه مقابلت بایستد، بقیه هم جرئت پیدا می‌کنند. آن‌ها صد برابر ما هستند. اگر این را بفهمند، کار ما تمام است.»

هاپر می‌داند که تا وقتی مورچه‌ها خودشان را ضعیف بدانند، دیگر نیازی به زور واقعی نیست.

خبر خوب، مورچه‌ها می‌فهمند. می‌فهمند که مجبور نیستند غارتگری و زورگویی ملخ‌ها را تحمل کنند. می‌فهمند که قدرت تغییر و ایستادن را دارند.

در انتهای انیمیشن، در درگیری بین ملخ‌ها و مورچه‌ها، فلیک دوباره روبه‌روی هاپر می‌ایستد، اما این‌بار تنها نیست، پشت سرش تمام مورچه‌ها ایستاده‌اند.

هاپر مثل همیشه تلاش می‌کند آن‌ها را تحقیر کند و بگوید ضعیف هستند و ساخته شده‌اند تا به ملخ‌ها خدمت کنند. همان دروغی که سال‌ها تکرار کرده بود. اما این بار دیگر فایده‌ای نداشت، مورچه‌ها حقیقت را فهمیده بودند.

و فلیک همان‌جا حقیقت را به زبان آورد، اینکه مورچه‌ها ضعیف نیستند و برای خدمت به ملخ‌ها یا جمع کردن آذوقه برای آن‌ها ساخته نشده‌اند.

و اینجا بود که ملخ‌ها متوجه آغاز سقوط خود شدند، چرا که مورچه‌ها دیگر فهمیده بودند و راهی نبود که بشود آن‌ها را مجبور کرد.

البته که درگیری ادامه داشت.

اما همان‌طور که درگیری و نمایش‌های وحشت برای ترساندن مورچه‌ها ادامه داشت، سقوط ملخ‌ها هم ادامه داشت. یکی پس از دیگری.

و در نهایت دیگر هیچ ملخی نبود.


بله بعضی داستان‌ها بعد از تمام شدنشان تازه شروع می‌شوند.

اگر این انیمیشن را دیده‌اید، یک‌بار دیگر با زبان اصلی و زیرنویس تماشایش کنید. چون در نسخه‌ی دوبله، متأسفانه ترجمه خیلی وفادار نیست. و این بار کمتر به مورچه‌ها و ملخ‌ها نگاه کنید، بیشتر به ایده‌هایی نگاه کنید که بین آن‌ها جریان دارد.

ما کجا هستیم؟ در زمان 01:18:54

https://www.aparat.com/v/DlQoO

(نمیدونم ویدیوی آپارات رو درست نمایش میده یا نه، اما اگه نمایشش به مشکل خورد، این لینک هست که میتونید برید ببینید. https://www.aparat.com/v/DlQoO)

و خب به 01:24:22 هم می‌رسیم :)


پ.ن: شرمنده که زیاد اینجا نیستم و پست هاتون رو نخوندم. خیلی رو به راه نیستم، شاید همه مون همینطور باشیم. ولی ادامه میدیم. دوستتون دارم.

ویرگولایرانانیمیشنفیلمزندگی
۴
۱
The boy who used to write
The boy who used to write
عاشق خوندن نوشتن و فکر کردنم، اینجا از حرف‌های درونی می نویسم و تجربیاتم از فیلم‌ها و کتاب‌ها ‌ (قبلا بودم، الانم هستم، اما اینجا نه)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید