صلح در منطقه، آن چیزی که همه میخواهند. اما یکی برای رسیدن به آن سلاح میسازد و دیگری موشک پرتاب میکند، هر دو با هدف رسیدن به صلح! چه پارادوکس احمقانه و زیباییست. به نظرم بارزترین پارادوکس انسانی همین باشد. که " آدمها برای صلح میجنگند. "
گفتم جنگ، واژهی آشنای این روزها، که از هر طرف نگاهش کنی فقط خرابی و ویرانیست.
اگر کمی دقیقتر بشوی، مردم را میبینی، کودکان را هم، همگی در تلاش برای زنده ماندن، زخمی و شاید هم مرده... یا بدتر از آن، ترسیده و بیپناه. مثل بچه آهویی که اسیر شکارچی بیرحمی شده باشد.
جلوتر که بروی، بازماندهها را خواهی دید. زخمهای جسمشان خوب شده، زخمهای روحشان اما نه. مسافر شدهاند، با کوله بار سنگینِ سوگ، از گذشته به جایی که نمیدانند میروند. بعضی امیدوار، بعضی ناامید و بعضی هنوز بُهت زده و گیج.
بالاتر که بیایی... یعنی در ارتفاع، شهر را میبینی. یا دست کم آن چیزی که زمانی شهر بوده. شاید چیزی از خانهات مانده باشد، یک اتاق؟ یک سقف؟ یک دیوار؟ شاید هم فقط یک آجر... واقعا نمیدانم.

دلم میخواهد زبان به گله و شِکوه باز کنم، اما از چه کسی؟ از چه چیزی؟ از محل تولدم ایران، خاورمیانه؟ یا از آدمهای دنیا؟ نه حتی اگر در این جنگِ بیهوده هم بمیرم، باز دلم نمیخواهد جایی به جز اینجا وطن و خانه من باشد. میخواهم همان شرقیِ غمگین باشم. همان پسر پر از غم و اندوهِ خاورمیانهای.
بیشتر که فکر میکنم از آدمها هم نمیشود گله کرد، به هر حال آدماند دیگر.
شاید از دنیا بشود گله کرد. اما نه، کلیشهی دنیای ما همین بیانصافی و بیعدالتیاش است. او از همان اول خودش را با ماهیتش تبرئه کرده ...
چه میگویم؟ اصلا فرض کنیم کسی یا چیزی را هم پیدا کنم، گله کردن من به کجا خواهد رسید؟ زخم کدام بدن را خوب خواهد کرد؟ پناه کدام بیپناهی خواهد شد؟ جلوی کدام موشک را خواهد گرفت؟ آرامش کدام کودکِ ترسیدهای خواهد شد؟
هر چی بیشتر فکر میکنم آشفتهتر میشوم. دغدغهی یک ملت را دارم و تواناییِ هیچ. بنظرم بدترین درد آن است که رنج دیگران را ببینی و نتوانی کاری کنی. حالا تصور کن، این دیگران کل ملت و مردم و کشورت باشند.
همین الان که دارم مینویسم صدای جنگ را از پنجره نیمهباز اتاق میشنوم. چند شبی میشود که جنگ به اینجا هم رسیده است.
من هم ترسیدهام، من هم نگرانم، من هم پر از اندوه و دردم. اما راستش را بگویم کمی هم خیالم راحت است. چرا که ما خاورمیانهای هستیم، ما مردم ایرانیم.
خاصیت ما این است که مثل دانه میمانیم. فرقی نمیکند در گرما و خشکیِ جنوب، یا در خنکی و رطوبتِ بارانهای شمال... یا اصلا هر جای دیگری از این کشور. حتی اگر ما را در قبر مُصیبت بگذارند و با خاکِ بدبختی و رنج دفنمان کنند، باز همگی سبز میشویم. سر از خاک بیرون میآوریم و رشد میکنیم. این خاصیت ماست.

میدانم که این جنگ هم روزی تمام میشود. نمیگویم به همین زودی چون جنگها همیشه طولانی بودهاند، اما بالاخره تمام میشود. دوباره سبز میشویم، شاید حتی پر بارتر و سبزتر از گذشته.
این پست هم به یادگار میماند، مدتها بعد بهش سر میزنیم و برای این دوران سختی که گذراندیم، آه میکشیم.
یکم تیرماه سال 1404
دهمین روز جنگ