شاید ازمن بپرسی که چرا دوستم داری؟ من چیزی جز نامات که هرلحظه سحرم میکند و زیباییِ چشمانات که سخت نفسگیر است، چیزی دربارهات نمیدانم؛ چیزی بهجز اینکه کتاب میخوانی و هرلحظه در بغلات آرام میگیرد.
«شاید گمان کنی که عشقی که در قلبِ من است، بر پایهیِ واقعیت نیست، چون ناشی از شناخت نیست. میپذیرم که چیزهایی زیادی دربارهات نمیدانم؛ چیزهایی که در زندهگی روزمره پراهمیت هستند. مثلا نمیدانم که مکتب میروی یا دانشگاه یا اینکه سنوسالات چند است؛ اما خوب میدانم که دختری هستی، اهل کتاب. هر وقت که تو را در چهاردهمتری بالا و چهارراهی فرهنگ دیدهام، کتاب در دست داشتهای و من پس از نگاه بهچشمانِ بادامیات، نگاهی هم به نامِ کتابی انداختهام که در دستانات بودهاست. دریافتهام که در خواندنِ کتاب، دختری هستی باسلیقهایِ دقیق و باریک و این ما را همواره بههم نزدیک میکند. میدانی، دوستدارانِ کتاب وجوهِ مشترکِ بسیاری دارند. منوتو وقتیکه بهسراغ کتاب میرویم، صرفا واژهگانِ چاپشدهای روی کاغذ را نمیخوانیم؛ بلکه در یک سفری درونی نیز همسفر میشویم؛ سفری بهدرونِ متن و برداشتهای ممکن از آن؛ سفری که ممکن است، ما را رنج دهد یا بهشوقمان بیاورد، سفری که ما شریک رویاها، هراسها و شادیهای آن میشویم. کتابهای مشترک، خبر از تجربههای مشترکمان میدهند. منوتو تا همینجا نیز بارها بهجاهای یکسان سفر کردهایم. وقتی که تو از هانا آرنت میگویی، من میفهمم که منظورت چیست؛ وقتیکه من به مارتین هایدگر اشاره میکنم، تو میفهمی که به چی دعوتات میکنم. کتابها پیوندی ژرفی میان تو و من پدید میآورند. ما میانِ کاغذ و کلمه، چندینبار تاهمینحالا بههم رسیده و ازهم دور شدهایم. ما کنار هم چندینبار جنگیدهایم، چندینبار گریه و خنده کردهایم. تو اینهمه را نادیده میگیری؟ پس، اکنون نباید باورش برایات دشوار باشد، وقتیکه از طلوع و غروب چشمانات مینویسم. محبوبم! من عاشقات هستم؛ عاشقِ چشمانات که هرلحظه مرا تصرف میکنند، عاشق لبخند-ات. هر وقت که به تو فکر میکنم، واژهیِ عشق در قلبم شکل میبندد، هویت مییابد، من به عشق تبدیل میشوم وُ بر تو میوزم. همین تندباد بیتابیام است که تو را سخت ترساندهاست؛ نمیخواهم که مرا درک و باور کنی، بهجایش میخواهم که کلماتم را بخوانی، بعد ببینی که آیا اینها در دلات بهشکل دوستداشتن در میآیند؟
