آنچه اساسِ عشقم بود، همین مجهول بود.
(گریخته، پروست)
پ.ن: نخستین شعلههایِ آتشینِ عشق بینِ دو نفر در یک فضایِ مبهم و رازگونه گُر میگیرد. اساسن بهقولِ زیگموند باومن مبهمبودگی و رازگونگی ویژهترین ویژگیِ عشق رُمانتیک است. تا وقتیکه عاشق و معشوق برای همدیگر مبهم و رازگونه هستند، عشق بین این دوتا نیز جذاب و پرشور است؛ اما بهمحضِ اینکه عریانشدن، چه عریان شدنِ تن معشوق و چه عریان شدنِ روح معشوق اتفاق میافتد، عشق دیگر آن جذابیت و شورِ پشیناش را از دست میدهد. بهقول باومن، عریانشدگی آغاز جدایی یا بهعبارتِ دیگر، آغاز مرگِ عشق است. عریانشدگی ناشی از شناخت است و زمانیکه ما معشوقمان را بشناسیم، شروع میکنیم به قضاوت کردن او، و وقتیکه تن و روح معشوق بهقضاوت گذاشته شود، بازگرداندن معشوق بهخودِ واقعیاش و فرایند اینهمانی نیز آغاز میگردد.
پ.ن: زیگموند باومن در مورد عشق، یک نظریهیِ دیگر نیز دارد که بهنظریهی «عشقِ سیال» معروف است، در فرصتهای بعدی اگر شد، دربارهاش چیزی مینویسم.