بعید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.
.بعید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.عید می دانم امسال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.ال کسی پای مناظرات انتخاباتی نشسته باشد و حرص نخورده باشد یا لااقل در دلش هم که شده برخی از نامزدها را مورد عنایت قرار نداده باشد.
مناظرات انتخاباتی از جهتی اصل وجودش پدیده مبارکی بود و زمینه خوبی برای این که مردم نامزدهای مورد نظر خود را دنبال کنند و به شناخت و جمعبندی نهایی برسند به خصوص در این روزگار که وسعت و جمعیت و سایر اقتضائات امکان شناخت نزدیک و گفتوگوهای مستقیم را اغلب از مردم گرفته است. اما آن چه که در واقعیت موجود مناظرات کام مردم را تلخ میکند همان چیزی است که همواره در طول تاریخ، سیاستمداران را مقابل مردم، وکلا را در مقابل قضات و سوفیستها را در مقابل فلاسفه قرار داده است. بازیهای زبانی و فن سخنوری. البته این امر در عرصه سیاست در دنیا امری طبیعی است و حتی گاهی این طور به نظر میرسد که زبانبازی و فریب در تعریف علم سیاست در علوم انسانی جدید اخذ شده است اما برای ملتی که قیام کرده تا مدلهای حاکمیتی موجود را بر هم بزند و الگوی جدیدی از سیاست را به جهان معرفی کند، قابل پذیرش نیست که سیاستمدارانش در همان الگوهای موجود مردود استحاله شده باشند. در چنین صحنهای صحبت از تخصص اقتصاد بر مبنای تفکر لیبرالیستی در مقابل اجتهاد و حقیر شمردن عالم دین در برابر تحصیلات علوم انسانی غیربومی که مسائل اش به هیچ وجه مسائل کشور نیست نشان دهنده این است که مبانی انقلاب هنوز حتی در بین زمامداران نیز به خوبی تبیین نشده است. این که یک نامزد انتخاباتی در مناظرات شعر حیدربابا بخواند و برای برای جمع کردن رای به قومیت خود اشاره کند چنان که گویا صحنه مناظرات را با صحنه برنامهعصرجدید اشتباه گرفته، توهین به مردم است. این عصاره همان تفکری است که نه تنها دغدغه رشد بصیرت سیاسی ملتش را ندارد بلکه از تحمیق مردم برای ماندن در قدرت نهایت استفاده را میبرد. همان تفکری که دروغ و فریب و سوء استفاده از احساسات مردم و مسائل زنان را برای جلب رای جایز میشمارد و مناظرات را تبدیل به محلی برای آموزش گام به گام مغالطات همراه با مثالهای عینی برای دانشجویان فلسفه میکند.
حالا سوالی که مطرح میشود این است که مشاهده چنین مناظراتی مردم را به پای صندوق ها میکشند یا آنها را بیش از پیش از زمامداران خود ناامید میکند؟ وقتی کار کشیده شد به تهمت زدن و متلک گویی ، این شروع یک بازی دو سر باخت خواهد بود چرا که اگر طرفین بخواهند جواب هم را بدهند صحنه مناظرات تبدیل صحنه نبردی میشود که متاسفانه شاهدش بودیم . چیزی که وقتی مردم از بیرون به آن مینگرند عدهای نالایق و کلاهبردار و دروغگو در نظرشان میآید که هر یک دیگری را متهم کرده و به نفع خود دلیل میآورد. طبیعی ست وقتی که من خودم را در چنین جایگاهی دیدم که دستش به جایی نمی رسد و همه از هر طرف میخواهند نظر او را به خود جلب کنند و دیگری را باطل و خود را حق جلوه دهند در حالی که همه شان در ورطه قدرت افتادهاند و سنجش سخن راست از دروغ بر من دشوار میآید و خود را ناتوان از آن می پندارم تا امیدی از همه چیز بر من عارض می شود که بابا نخواستیم که همه تان از یک قماشید.
اگر هم که به فرض عدهای بخواهند اخلاق به خرج بدهند و در گرداب پاسخدهی و متلکگویی نیفتند به کلی بازی رسانهای را واگذار کرده و از جانب طرفداران به بیعرضگی و از جانب مخالفان به انواع مفاسد و جرایم متهم خواهند شد.
انتخاباتی هم که با چنین بازیهای پیچیدهای شروع شود فرسنگها با استانداردهای جامعه اسلامی فاصله دارد. نتیجه بازیهای این چنینی هم جز روی کار آمدن فریبکاران و قدرتمند شدن دروغگویان چیزی نخواهد بود و ادامه حکومت دروغ و فریب هم بیش از پیش یاس و خشم مردم را به دنبال خواهد داشت.
ای کاش در گیرندههای صوتی مناظرات به جای زمانسنج دروغسنج کار میگذاشتند. ای کاش در پایان صحبتهای هر نامزد میزان مغالطات او را محاسبه میکردند و نمایش میدادند. ای کاش سازو کاری وجود داشت که این دو تفکر مینشستند و در یک فرصت مبسوط لوازم فکر خود را به بحث میگذاشتند تا مردم با شواهد کامل بتوانند رای نهایی خود را در مورد هر کدام صادر کنند که فرصتهای دو دقیقه و سه دقیقه و هفت دقیقهای لازمهاش کلیگویی و بیان شعاری و تخریبهای موجز متلکگونه خواهد بود.
-زهرا عشقی-