همیشه شروع کردن و مقدمه چیدن برایم سخت است. حالا هر بحثی که باشد نمیدانم از کجا باید وارد شوم. اما این بار ادامه دادن هم قرار است سخت باشد. این بار که قرار نیست مثل همیشه باشد. نه تحلیلی از وضع موجود دارم نا با منطق و استدلال قرار است نظرم را بگویم. نه کاری به گذشته دارم نه پیش بینی برای آینده. نیازی هم به این حرفها نیست. خیلیها هستند که بگویند و بنویسند. ما هم آنقدر گفتهایم و شنیدهایم که دیگر جانی برای ادامه دادن نداریم. شاید اینجا جای خوبی برای غر زدن نباشد اما، خستهایم. از نشتستن از تماشا کردن خسته شدهایم. نمیدانم شاید خیلی به کرونا و این حرفها هم ربطی ندارد. شاید اگر شرایط اینطور هم نبود باز هم خسته بودیم. از شعار دادن و از کار بیهوده کردن. از بحث و دعواهای تکراری. خستگی منطق ندارد و ادامه دادن هم فقط دلیل و استدلال نمیخواهد. اگر جانش باشد همین من خسته میتواند صفحهها بنویسد که چرا باید ادامه داد. اما به چیزی فراتر از این حرفها نیاز است.
حرف زدن تنها که دردی را دوا نمیکند. آن هم حرفهای بی ربط. حرفهایی که جواب هیچ کدام از سوالهای ما نیست. ما بین سوالهایی گیر افتادهایم که جوابی ندارند. شاید جوابی که ما میخواهیم از آدمهایی که باید به ما جواب دهند. ماندهایم بین هزاران و سوال و جوابی که درست و غلطشان را نمیدانیم. از یک جایی به بعد دیگر ارزش و اعتقاد بین سوالها گم میشود. از یک جایی به بعد تمام راهها بسته میشود. آدم باید تصمیم بگیرد. تصمیم بگیرد چگونه زیر میز بزند و تمان سوالات را فراموش کند. خودش را فراموش کند. هرچه برایش جنگیده است و جنگیداند. تصمیم سختی نیست. راحت شدن از تمام سوالها از احساس گناهی که نمیدانی برای شک کردن در ارزشهاست یا برای باور کردن چیزی که تو فقط برایش میجنگی.
کاش در همان چهل سال پیش بودیم و میدانستیم چه میکنیم. کاش میدان واقعی داشتیم و میجنگیدیم. اما نه چهل سال پیش است نه میدانی در کار است. ما سالهاست فقط با خودمان میجنگیم. بر سر هرچه بودهایم و میخواهیم باشیم. برای خراب نشدن دنیایی که سالها در خیال خود ساختهایم و برایش دلیل و منطق داریم. اما اینها کافی نیست. جنگیدن امید میخواهد. انگیزهای فراتر از حرف میخواهد.
اگر قرار بود بین این شعارها و دعواها ما خودمان را پیدا کنیم و راه درست را بشناسیم که باید خیلی زودتر از اینها زیر همه چیز میزدیم و به جمع دوستان دیگرمان میپیوستیم. بین تمام این تردیدها و سوالها وقتی دلمان فراموشی میخواهد وقتی خستهایم هنوز هم دلمان تنگ میشود برای خودمان. همان خودی که راههای سخت را انتخاب میکند. ما چهل سال پیش نبودهایم ما جنگ ندیدهایم اما آنقدری دیدهایم که به این راحتیها تسلیم نشویم. نمیدانم چرا حرف به اینجا کشیده شد. نمیدانم چرا اینقدر شعار آمد در سرم که باید در برابر نوشتنشان مقاومت کنم. شاید بیشتر از آنچه فکر میکنم غرق این دریا شده باشم.
شاید این دریا عمیقتر از آنچه فکر میکنم باشد. باید دوباره مرور کنم. تمام روزها و سالهایی که بودهام. تمام لحظههایی که در خاطرم مانده. باید خودم را میان همین خاطرات پیدا کنیم. لحظههایی که تمام نشدهاند. هر روز تکرار میشوند. لحظههایی که من امیدوار، مای امیدوار را در خود نگاه داشتهاند. اتفاقهایی که چیزی فراتر از دلیل را فریاد میزنند. باید مرور کنم. خیابانهای شلوغ را به یاد میاورم. شهری که ترس به جانش افتاده بود. دانشگاهی که در آن شمارش معکوس آغاز شده بود. هر لحظه ممکن بود همه بغض و فریادها آزاد بشوند. باید به خاطر بیاورم. لحظه لحظهاش را. از صبح جمعهای که هیچ وقت تمام نشد. خبرهایی که داغشان سرد نشد. پروازی که هیچ وقت به مقصد نرسید. تمامش را در لحظههای به خاطر میاورم. انگار که همان یک لحظه همه این اتفاقها افتاده باشد. انگار تمام دنیا جمع شده باشد بین میدان امام حسین و میدان آزادی. انگار تمام دنیا انقلاب باشد. تمام دنیا آزادی باشد. همه چیز از فرودگاه بغداد آغاز میشود. تردیدها بغض میشود. ترسها خشم میشود و آری چیزی فراتر از امید فراتر از دلیل.
"و آنگاه اگر مأیوس و ناامید گردد فاجعهای رخ میدهد"