کمی به دوستی‌هایمان دقت کنیم.
همه‌ی ما چندین دسته دوست داریم.
یک دسته از دوستی‌ها پیرامون روابط کاری ما شکل می‌گیرند؛ شامل درس، مدرسه، دانشگاه و … نقش این افراد تعامل برای انجام دادن کارها و شاید دل‌نشین‌تر کردن محیط کاریا دانشگاه است.
دسته‌ی دیگر، دوستان قدیمی ما هستند؛ دوستانی که مدت زیادی با آن‌ها بوده‌ایم و در خوشی‌ها و کمی هم در غم‌ها با هم بوده‌ایم و ارتباطی نسبتاً صمیمی با یک‌دیگر داریم.
از این دسته هم که بگذریم، دسته‌ی دیگر دوستان صمیمی ما هستند. دوستانی که خیلی برای ما ارزشمندند و با آن‌ها رابطه‌ای بسیار دل‌نشین داریم. این دوستان در غم‌ها و خوشی‌ها و خاطرات با ما بوده‌اند.
تا این‌جا درباره انواع دوستی‌ها مختصری گفتیم. شاید به این فکر کنید که همه‌ی دوستی‌های شما به نحوی در یکی از گروه‌های بالا جای می‌گیرند؛ اما مقصود من از این متن چیز دیگری‌ست.
دارم از دوستانی دیگر صحبت می‌کنم. دوستانی که جنسشان متفاوت است. دوستانی که شادی شما عمیقاً آن‌ها را شاد و غم‌هایتان عمیقاً متأثرشان می‌کند.دوستانی که همیشه در یاد آن‌ها زنده هستید. دوستانی که همیشه محبتشان به سویتان روانه است. کسانی که همیشه برای شما هستند.هر وقت اراده کنید. همیشه ردی از این افراد در بهترین لحظات زندگیتان وجود دارد. حضورشان در لحظه‌های سختی شما پررنگ‌تر است و همیشه هستند تا حال شما را بهتر کنند. کافی‌ست به آن‌ها بگویید حالتان خوب نیست، آب دستشان باشد زمین می‌گذارند و شما را در می‌یابند. سینه‌ی آن‌ها مخزن اسرار شماست. درد دل‌هایتان را با حوصله و تا آخر می‌شنوند،
از هیچ کمکی مضایقه نمی‌کنند و با شما هم‌دردند. همیشه آغوش آن‌ها را برای گریستن دارید و این نهایت زیبایی‌ست. آغوش آن‌ها سنگر آخر شماست و همیشه برای شما هستند… همیشه هستند تا شما خوب باشید و در خیلی از مواقع شما را به خود ترجیح می‌دهند، با آن‌که شاید دیده نشوند…
مقصودم چیست؟ دیده‌اید کسی که به شما محبتی کوچک می‌کند را همیشه ذهن دارید اما وقتی این محبت و توجه همیشه نثار شما باشد کم‌کم برایتان عادی شده و دیده نمی‌شود؟
گویی عینک است!
با آن همه‌جا را خوب می‌بینید ولی خودش دیده نمی‌شود… و امان از روزی که عینک نباشد! آن‌گاه تازه قدر می‌دانیم چه چیزی داشته‌ایم و هیچ‌وقت ندیده‌ایم؛ همیشه برای ما بوده است و هیچ‌گاه او را ندیده‌ایم.
من نمی‌دانم نام این گونه دوست‌ها را چه بگذارم. دوست صمیمی؟ نه؛ صمیمیت کلمه‌ی کوچکی‌ست برای آن‌ها. می‌توانم بگویم آن‌ها هدیه‌هایی هستند که خدا برای ما فرستاده است.
بیایید فکر کنیم عینک‌های زندگی ما چه کسانی هستند؟ دوستانی که همیشه هستند، همیشه برای ما وقت دارند، همیشه دوستمان دارند و در یادشان هستیم. مادامی که هستند قدرشان را بدانیم و درکشان کنیم؛ چرا که اگر آن‌ها را از دست بدهیم صرفا یک دوست از دست نداده‌ایم، بخشی از وجودمان را از دست داده‌ایم و دیگر هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت جای آن پر نمی‌شود.
عینک‌های زندگیتان فراوان.
راستی دقت کرده‌‌‌اید همه ما یک عینک مشترک داریم؟ کسی که هر لحظه بیاد ماست و ما را عاشقانه دوست دارد، همیشه لطفش به سوی ما روانه است و ای دریغا که حسش نمی‌کنیم…
ما را در تلگرام دنبال کنید.
