"من را کتک زدید، به من بی توجهی کردید، پس من را دوست ندارید و من بی ارزشم"
کودک نمی تواند بین رفتار و احساس پدر و مادرش تفاوتی بگذارد، او نمی تواند درک کند که اگر پدر یا مادرم من را کتک زد دلیل بر این نبود که من را دوست نداشت بلکه آنقدر درد و مشکلات درونی داشت که بخشی از آنها را روی من ریخت.
وقتی تصورات کودک از پدر و مادرش تغییر می کند و واقعیت را می بیند، چشمه محبت عمیقی در درون می یابد که در پشت تصورِ کودکانه از پدر و مادری که بی رحم و نامهربان تلقی می شدند، می جوشد.
آنجا پدر و مادری را خواهد دید که او را دوست داشتند ولی بدلیل آسیبها و مشکلاتشان ناخواسته به او آسیب زدند و رفتار نادرستشان دلیل بر داشتن احساس منفی به او نبود.
پس از این گذار است که در می یابد با این پشتوانه عمیق عشق و محبت، دیگر احساس بی ارزشی نخواهد کرد.
