اواسط بهمن ۹۸ بود و من در روزمرگی روتین زنانهام غرق بودم
و سخت در تلاش بودم که وظایف همسری،مادری،دختری خودم را خوب انجام دهم، فرزند دوم را به تازگی زایمان کرده بودم و رفتن به دانشگاه را بوسیده بودم گذاشته بودم لب طاقچه آرزوهایم
خبرهایی از آمدن ویروسی ناشناخته جهان را کدر میکرد و من از استراتژی《اعتنا نکن میگذرد》 استفاده میکردم
روزها میگذشت و چیزهایی به سرعت در حال تغییر بود و استراتژی من کارساز نبود
فرزندم را برای چکاب به بهداشت محل بردم، کارمندان درحال خدمت لباسی سفید ماسک و دستکش، تا من را دیدند سریعا پرسیدند این چه وضعیست خانم؟ماسکت کجاست؟
بله باید باور میکردم این ویروس دیگردروغ نبود
خودقرنطینگی را آغاز کردم
سخت بود برای من که عاشق گردش بودم،عاشق خرید،عاشق طبیعت
باید کاری میکردم، از راکد ماندن بیزار بودم
چه کار میشد کرد؟
نوشتن را جدی دنبال کردم، اما درامدی نداشت
فروش اینترنتی را آغاز کردم چیزهایی که میخواست گوشی هوشمندساده، اینترنت، زمان و مطالعه
و اراده قوی
شروع کردم سخت بود خیلی سخت اما میدانستم میشود
نزدیک ۱ سال شده است که تلاش میکنم گاهی خسته شدم اما دست نکشیدم
بنظرم اگر گوشی همراهم قابلیلت تبدیل دست نویس به وورد را داشت بینظیر بتاقود
تبدیل گفتار به نوشتار را دارد اما همراه غلط است و سرعت پایینی دارد
در کل هرکاری دشواریهای خودش را دارد حتی نفس کشیدن مخصوصا دراین روزها....