فراموشی
فرنگیس موهای فِرش را پشت سرش جمع کرد و رو به فوزیه گفت: «چادرت را سرت کن تا برویم بیرون و کمی قدم بزنیم.»
فوزیه با نگرانی سر چرخاند و پرسید: «مادرم اگر بفهمد چه؟»
فرنگیس دستش را روی شکم فوزیه گذاشت و گفت: «ببین چقدر چاق شدی! به مادرم میگویم به مادرت بگوید که برای پیادهروی توی محل میرویم.» فوزیه با لبخندی از رضایت پذیرفت.
کمی دور نشده بودند که زن همسایه را دیدند. زن همسایه با لبخندی ترسناک گفت: «دارید میروید حمام؟ من هم همان طرف میروم، بیایید با هم برویم…»
فوزیه با تعجب از فرنگیس پرسید: «ما داشتیم حمام میرفتیم؟»
فرنگیس جواب داد: «آره، ولی لباس تمیز نیاوردیم.»
زن همسایه گفت: «اشکال ندارد. همین لباسها را دوباره میپوشید، تمیز است.»
پشت سر زن همسایه به راه افتادند. وقتی به حمام رسیدند، وارد دو حمام جداگانه شدند. حمامها دیوار به دیوار هم بودند و هر دو آینه داشتند. با کمی جابجایی در آینه، داخل حمام کناری دیده میشد. زن همسایه گفت: «راحت باشید، لباسهایتان را در بیاورید. قول میدهم نگاه نکنم.» خندهای کرد و رفت تا تلفن همراهش را از کیفش دربیاورد.
فوزیه با نگرانی به فرنگیس گفت: «تا به حال کسی بدن تو را دیده؟»
فرنگیس گفت: «نه.»
فوزیه ادامه داد: «اگر مادرم بفهمد، پوستم را میکند!»
فرنگیس پرسید: «آن روز که رفته بودی بین آن همه کارگر مرد، مادرت چه کارت کرد؟»
فوزیه جواب داد: «نمیدانم، ولی فکر کنم برای بازی رفته بودم یا شاید کمک کردن…»
در همین لحظه، مادر فوزیه که دنبالشان آمده بود، در حمام را باز کرد و دست هر دو را گرفت و آنها را از حمام بیرون کشید. سپس با مادر فرنگیس تماس گرفت و گفت: «خواهر، کجایی؟ این دو تا از وقتی که از پشت کامیون افتادند، پاک عقلشان را از دست دادهاند! با این فراموشی لعنتی که گرفتند، حسابی آبروی ما را در محل دارند میبرند. آخر بیحیثیت میشویم. همه از این فراموشی سوءاستفاده میکنند. آن از دختر من که نمیداند چه کسی او را باردار کرده… این هم از دختر تو که اگر دیرتر میرسیدم، الان لختش را نشان در و همسایه میداد. خدا میداند بعدش چه میشد… بیا ببریمشان پیش همان خانم بزرگ روستا که هیچ وقت بچهدار نشده و عشق مادر شدن دارد. من که دیگر جوانی برایم نمانده…»
مادر فوزیه چادر دخترها را روی سرشان انداخت. دخترها بعد از چند لحظه پرسیدند: «اینجا چرا آمدیم؟» مادرشان آهی کشید و گفت: «بریم…»
کمکم به روستایی رسیدند. زنی بلندقد در حال دستور دادن به زنان روستا بود و همه از او حساب میبردند. او را «مهرنسا» صدا میزدند. از وقتی پدرش، کدخدای روستا، در رودخانه غرق شد، مهرنسا همه کارهی روستا شده بود. همه او را به پاکی و صداقت قبول داشتند. او هیچ وقت ازدواج نکرده بود. مادر فوزیه کمی با مهرنسا پچپچ کرد و رفت.
پس از مدتی، وقتی مادر فوزیه برای سر زدن به دخترانش برگشت، دید فوزیه با نوزادی در بغل، همراه فرنگیس پشت سر مهرنسا حرکت میکنند و لبخند میزنند.
#ط_انگزبانی
#داستان-کوتاه