دم دمای غروب بود
بچه ها از مدرسه دوان دوان خارج میشدند
ایمان گرگ و میش بود و کلاغ ها به رسم همیشگی پاییز دیته دسته پرواز میکردند
صدای پسری به گوش می رسد آبجی آبجی
دخترکی به طرف صدا برمیگردد و روسری کج شده اش را کمی صاف میکند
اع داداش تویی
به طرف برادرش میدود و میخندد
برادر دستی به سبیلهای تازه سبز شده اش میکشد و سپس دست خواهرش را میگیرد و باهم شروع به راه رفتن میکنند
_ابجی اگه گفتی تو این پلاستیک چیه؟
_نمیدونم چیه
_بیا بازش کن
دخترک پلاستیک را میگیرد و ارام شروع به باز کردن گرهاش میکند
داداش نکنه باز جک و جونور گرفتی
هر دو باهم بلند باند میخندند
دخترک با کمی کلنجار گره پلاستیک را باز میکند
و بعد از دیدن هدیه اش برادرش را محکم بغل میکند
_ممنون داداش من عاشق این عروسکم
دستی به صورتش میکشد و بدن عروسک که از لباس پشمی پوشیده شده است را نوازش میکند
و میگوید داداش این چرا دست و پا ندارد؟
برادرش با کمی من و من میگوید:این ها عروسک های اسکیمو هستند فقط صورتشان باید معلوم باشد
جایی که این عروسک از انجا امده ههوا خیلی سرد هست دست و پایشان باید توی لباس باشد و گرنه یخ میزند
دخترک ادامه میدهد: داداش این عروسک چرا تنهاست؟ اخه عروسک مریم هم مامان داره هم بابا
برادر : مادر و پدر عروسک تو، توی قطب هستند و دارند زندگی میکنند، عروسک تو رو اوردم اینجا با تو درس بخونه مدرسه بره...
دخترک لبخندش بیشتر شد و عروسکش را بغلش گرفت تقریبا به خانه رسیده بودند
پله های کوچه را دو تا یکی بالا رفت تا به خانه رسید و مریم را صدا کرد مریم خواهرکوچکترش بود که سنش به مدرسه نمیرسید
مریم مریم بیا ببین چی دارم
عروسک من از برفها سفر کرده و به من رسیدهههههه