اوایل تابستان است خورشید مستقیم میتابد صدای خنده های از ته دل به راحتی شنیده میشود بچه ها دوان دوان همراه صدای خنده نزدیک پسرک میشوند پسرکی حدودا ده ساله که برخلاف لباسهای کهنهاش موهای مرتب و شانه کردهای داشت یکی از بچهها : سلام آقا سامان خوبی باز شتری نشستی اوس وحید چند بار نگفته پادرد میشی پسر؟ سامان نیشخندی میزنه و نگاهش را پایین میاندازد جعبه اکاسیوی که در دست دارد را براندازی میکند یکی دیگر از بچهها ادامه میدهد: بیخیال سامان جون امروز نوشمک چه رنگهایی آوردی سامان نگاهش را بالا انداخت و صدایش را کمی صاف کرد و با صدای بلند و با ریتم گفت : اهم اهم نوشمک دارم نوشمک تازه دارم سفید صورتی سیاه و قرمز آبی بیا ببر تموم شد بچهها یک صدا باهم خندیدند اقا سامان ما که اینجاییم برا کی معرکه میگیری؟ یکی دیگر گفت: سامان جون لاور کن فقط رنگ سفیدش عالیه مزه نارگیل زیر زبونت میاد میوه گرونی هم هست ما همه سفیدا رو میگیریم یکی دیگ گفت اره سامان باور کن سیاهش افتضاحه مزه دست کثیف میده شوره دیگه نیار،قرمزش هم مره دارو میده آبیش هم. در همین حین سامان حرفشان راقطع کرد و گفت : به قول آقام همیشه همه ادما که مثه هم نیستن شاید چیزی که تو رو ناراحت میکنه دیگری و خوشحال، همه رو نمیتونی راضی نگه داری... همه ساکت محو صحبتهای سامان شده بودند که سامان ادامه داد: نوشمکهام دارن آب میشن هیچی نفروختم چی شد نخواستین؟ بچه ها تمام نوشمکهای سفید و خریدند و به سمت کوچه میدویدند...