در صف

فیلم‌نامه امروزم

یکی دیگر از #روشهای نوشتن

میتواند فیلم‌نامه نویسی باشد

نه لزوما به شکل و شمایل حرفه‌ای

بل میتوانیم کاملا مبتدی بنویسیم

نوشتن تکه‌ای از روزمرگی زندگیمان به شکلی که گویی از بیرون کسی آن را در حال تماشاست.....

در صف

با صدای مهیبی از خواب بیدار شدم . هراسیمه خودم را به طرف پنجره پذیرایی رساندم.

با خودم گفتم حتما آپارتمانی هم در کوچه پس کوچه ما، موشک زدند...

با نفس نفس زنان سرم را چرخاندم ...

ماشین شهرداری بود داشت زباله‌ها را برمیداشت و کوچه را تمیز میکرد.

صدای در ماشین و انداختن زباله ها و چراغ گردونِ ماشین...

همه باهم دست به یکی کرده بودند تا صدایی شبیه بمب و تخریب... تولید کنند.

ساعت را نگاه کردم، ساعت سه و نیم نیمه شب بود..

به رخت خواب برگشتم و بعد از چند تا غلت‌زدن خوابم برد.

با صدای زنگ گوشی بیدار شدم ساعت هفت صبح بود

از ماجرای دیشب سرم کمی درد میکرد.

دوش گرفتم و صبحانه نخورده حاضر شدم و رفتم تعویض‌پلاک.

گفته بودند ادارات تعطیل رسمی هست.

اما اینجا باز بود و برخلاف همیشه، صف خیلی کوتاهی داشت و داخل اتاق ها خلوت بود.

رفتم دنبال کارهام از این اتاق به اون اتاق...

کمی گرسنه شده بودم و تشنه. اما قابل تحمل بود.

خانم کارمند گفت: معاینه فنی بده

هرچی گشتم کاغذ و پیدا نکردم

گفت باید بری مجدد کارت فنی و بگیری.

کابوس گرمای هوا و ترافیک و معطلی همه ریخت روی سرم ..

سوار شدم که از در خروجی خارج بشم ، دیدم کارت معاینه فنی کنار در ماشین افتاده.

کارت و برداشتم و بدو بدو رفتم تو اتاق و خانم تایید زد و گفت برو اتاق فلان.

رفتم چند صندلی بود که پشت یکی از اونها آقایی با درجه سرگردی نشسته بود و با دقت تمام مدارک و وارسی میکرد.

رفتم تو صف و بعد از چند دقیقه،نوبت به من رسید.

سلام کردم و برگه هام و دید گفت برو ، تا خواستم برم صدام زد و دوباره با دقت بیشتری مدارک و بررسی کرد گفت یک شماره‌ی‌فلان با شماره ماشینت همخوانی نداره.

برو اون خانم کارمند و صدا بزن.

باز رفتم پیش خانم و خانم چادرش و کشید روی سرش و لبهای ژل زده رو جمع کرد و چشمان مژه کاشته‌اش رو نیمه بسته کرد و نفسش و خالی کرد شایدم باخودش گفت پوف...

نمیدونم، هرچی بود بلند شد و گفت من که بهت گفتم برو کارت بگیر. الان باز باید بری ... ای بابا...

پرسیدم چرا؟

گفت ولش کن بریم.

پشت سرش به راه افتادم. چند باری چادر بدون کشش را روی سرش کشید انگار که چادری نبود برای سرکار چادر سر کرده بود.

به سرگرد سلام کرد ، سرگرد آرام ایرادِ کار و براش توضیح داد. خانم هم گفت: بله شما درست میگین ببخشید.

گفتم مشکل کجاست؟ ( به گمانم روز اول مسئول معاینه فنی اعداد زو اشتباه ثبت کرده بود)

خانم از پشت سر پلیس، با دستش بهم اشاره کرد گفت هیچی نگو.

اومدیم بیرون، خانم گفت: باکسی بحث نکن، سریع برو معاینه فنی بیار....

باز کابوس گرما و... به سراغم آمد، اما چاره‌ای نبود باید می‌رفتم.

سوار شدم و رفتم.

زیاد دور نبود. نزدیک هم نبود.

رسیدم و باز صف و نوبت و....

ماشین و نگاهی انداخت. مدارک و نگاه کرد و راهیم کرد.

برگشتم تعویض پلاک. خانم کارمند مرخصی ساعتی رفته بود.

یک خانم جایگزین بود

با آرامش بیشتر و گشاده‌رویی، مدارکم و برد پیش جناب سرگرد و امضا و تایید و گرفت.

تشکر کردم رفتم اتاق دیگه. و تو صف تحویل پلاک قبلی...

پلاک و دادم گفت : باید بری اتاق فلان و یکساعت تو نوبت بمونی.

گفتم: برای چی یک ساعت؟ جوابی نداد.

آقایی پشت سرم بود گفت: شانست بگیره زودتر هم تحویل میدن.

تو دلم گفتم منم که شانس همیشه یارمه... شانس یار آدم تلاش‌گر هست...

رفتم تو اتاق و نشستم تا نوبتم بشه.

اتاق تقریبا شلوغ بود.صندلی های پلاستیکی سفت آبی سفید داشت.

خداراشکر کولر روشن بود.

نشستم.کمی شمارش نفس نفس‌زدنم منظم شد، دیدم شماره پلاکم و خوندن.

تحویل گرفتم و گفتم خداراشکر زیاد معطل نشدم.

سوار ماشین شدم و رفتم تو صف و پلاک‌ها رو پرچ کردند و بالاخره از در خارج شدم...

https://eitaa.com/tayebeh_angazbani