مادر:باز که روسریت و سرت کردی کجا میری دختر
دختر بی توجه به صدای مادر گره روسریش را محکم کرد و کمی خودش را در آینه برانداز کرد و به طرف حیاط رفت دمپایی جلوبسته زردش راپوشید تقریبا عکس ردی دمپایی کاملا کمرنگ شده بود دختر به طرف در رفت و در راباز کرد
سمت چپش سکوی سیمانی قدیمی بود که دستساز پدربزرگش بود، کمی با دستش خاکش را گرفت و روی آن نشست چوبی باریک که به کمک آن زنگ در خانه را میزد را از کنار سکو برداشت سرش را پایین انداخت و با چوب روی خاک جلوی پایش نقاشی هایی میکشید و با پا پاک میکرد و دوباره میکشید
دم دمای غروب شده بود و کوچه خلوت و تاریک میشد تنها نوری ک کوچه را روشن کرده بود تک چراغ سرکوچه روی تیره برق بود
زنهمسایه با چادررنگی که به دندان گرفته بود و زنبیل پلاستیکی قرمز در دست چلو امد.دهانش را باز کرد چادر از بین دندانهایش رها شد
سلام دختره تو که باز اینجا نشستی بیا نون داغ میخوری؟
دخترک سرش را بلند کرد آهی کشید و سرش را پایین انداخت و دست راستش را زیر چانهاش گذاشت
زن ادامه داد: ای بابا چند بار بهت بگم بابابزرگت دیگ نمیاد پدرت اونو برده خانه سالمندان
نوشته=بانو.