فصل جهارم آرامش مرد جوان به دشت مرتفع رفت و از ديدن آن زمين هموار و آسمان ابری شگفت زده شد.بارها افرادی را دور تر از خودش دید سعی کرد از آنها فاصله بگیرد و تنها باشد.خوشحال بود ، چرا که حس میکرد از همه تنش ها و فشارهای زندگی اش دور شده است.احساس ارامش می کرد.پس از آن از دیدن دوستانش خوشحال شد اما به نظر نمی رسید آنها اشتیاقی به دیدنش داشته باشند. چشم های دوستانش مانند اطراف بی روح بود. مرد جوان ترسيد كه نكند أو هم شبيه دوستانش شود.باز بی حوصله و بی قرارشد.در ابتدا از آمدن به دشت خوشحال بود أما كم كم شور و شوقي را كه در قله داشت اينجا در درونش احساس نمیکرد. نه احساس سرزندگی داشت و نه سرخوردگی.از خودش پرسید برای چه به فلات امده است؟از چه چیز فرار کرده است؟ او پس از پرسيدن سوالات متعدد از خودش، تصميم گرفت كه بازگردد.به دره برگشت . با يادآوري چهره پیرمرد و پاكي و برق چشمانش دلش خواست كه به قله برود.پاكي و صفايي كه در قله بود بي ترديد با خنثي بودن و بي اعتنايي كه در دشت مرتفع حس ميكرد متفاوت بود. با نگاهي به قله در دور دست همان اشتياق قبلي را حس كرد.او تا صبح انديشيد كه به قله برود يا نه. هر چه بيشتر به قله فكر ميكرد مشتاق تر ميشد تأ نزد پیرمرد برود و از او بپرسد كه چرا نگرش قله و دره برأي مدت زمان كوتاهي کارایی داشته ... پس برای بازگشت به قله برنامه ریزی کرد با اميد به اينكه براي آنچه قله ممكن است به او بدهد امادگي بيشتري داشته باشد...