ویرگول
ورودثبت نام
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.ir
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.irمی‌نویسم تا زنده بمانم
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.ir
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.ir
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

حسادت مادرانه

پسر اولم که بدنیا اومد خیلی روش تعصب داشتم به قدری که اوایل یک نفر بغلش میکرد خیلی ناراحت میشدم یا اگه 1 ساعت پیشم نبود خونه ی مادربزرگش بود می نشستم و گریه میکردم

روزها میگذشت و تلاش کردم و کلی روی خودم تمرین کردم

کم کم کلی سرگرمی برای خودم درست کردم به قدری که تا پسرم به هر دلیلی که کمتر پیشم هست سرم و به نوشتن خوندن و... بند میکنم

تا اینکه به دلیل تنهایی و کرونا و قرنطینه دکتر روانشناس گفتن که باید بره مهد کودک تا بتونه بهتر و واضح تر صحبت کنه

روز اول که فرستادمش چقدر دلتنگش شدم چقدر جای نبودش معلوم بود...

بالاخره چند ساعتی گذشت و با اشپزی ونظافت منزل و... ظهر شد پسرم اومد و کلی از مربیش تعریف کرد

مینا جون گفته باید مودب باشیم باید به مامان بابا احترام بذاریم...

یکباره به خودم اومدم متوجه شدم چقدر من مامان حساس و حسودی هستم به خودم گفتم پسرم ماشاالله بزرگ شده و یکی دیگه بیشتر از من دوست داره کم کم چشم بهم بزنم بزرگ تر میشه دختری دیگ رو دوست خواهد داشت و کلی از این مدل فکرا...

دلم تنگ شد کمی غمگین شدم...

اما چه باید کرد زندگی همینه تا بوده همین بوده

ما مسئول فرزندامون هستیم اما مالک اونها نه

تصمیم گرفتم از بودن در کنار خانوادم لذت ببرم و تمام توانم و بذارم و کمتر وابسته باشم

الان 1 هفته میگذره و حالم با این حسم خوبه...

عدم وابستگی و استقلال اصل اول لذت از زندگیست...


۱۱
۱
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.ir
بانو طیبه انگزبانی، banooangazbani.ir
می‌نویسم تا زنده بمانم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید