صدای واق واق سگش حواسم را ششدانگ به خودش جلب کرد . روی نیمکتی سبز رنگ در پارک حوالی خانه ام همانجایی که میروم قدم میزنم یعنی راه میروم یا پیاده روی میکنم نشسته بود .
خم شدم که محبتی کودکانه به سگ کوچولو کنم ، اندکی اخم کرد و ابرویش را خم کرد . زن میانسال صاحبش که خدایی جذاب هم بود با نگاهی مادرانه؟؟!!خواهرانه؟؟!! حالا هر چیزی به من چه به ما چه گفت حس میکند میخواهی به من نزدیک شوی برای همین اخم دارد .
گفتم من به خودم هم نزدیک نمیشوم ، با اشاره دستش خواست کنارش بنشینم ، نشستم ، گفت در خانه حیوان داری گفتم ندارم گفت موجود جاندار گفتم منظورت تلویزیون است؟گفت نه ، من در خانه ام تلویزیون ندارم . با دقت نگاهش کردم گفتم شما اولین آدمی هستید که مثل من تلویزیون ندارد گفت خیلی هستیم .
گفتم تنها موجود جانداری که دارم چند گل آپارتمانی است . گفت تمام جانداران به جز انسان وقتی به آنها پناه میبری حریم امن تو می شوند .
اولش نفهمیدم چه میگوید ، خداحافظی کردم ، قدم زدم ، فکر کردم ، بازهم نفهمیدم چه میگوید شاید میخواست به من بگوید بیشتر از من است که تلویزیون ندارد .